Duchowość

Pełna nazwa Zgromadzenia brzmi :

Congregatio Servarum Spiritus Sancti de Adoratione Prepetua (SSpSAP) – Służebnice Ducha Świętego od Wieczystej Adoracji.

Nasze życie i nasza duchowość jest ukierunkowana przede wszystkim na oddawanie czci Trójjedynemu Bogu realizujemy to poprzez:

– rozmyślanie będące zatopieniem się w miłości żywego Boga i tajemnicę zbawienia,

– wieczystą adorację Najświętszego Sakramentu, która jest naszą odpowiedzią na Bożą Miłość daną nam w Eucharystii,

– modlitwę chórową, którą zanosimy przed Tron Boży siedem razy w ciągu dnia w imieniu Kościoła,

– wzbudzanie aktów wiary, nadziei i miłości w modlitwie kwadransowej, co pomaga nam stale trwać w Obecności Bożej,

– naszą pracę i naukę,

– modlitwę wstawienniczą, którą nieustannie zanosimy do Boga w intencji Kościoła Świętego, ewangelizacji świata, jedności chrześcijan i w potrzebach wszystkich ludzi,

– życie w siostrzanej wspólnocie.

 duchowosc_01

Podobnie jak w życiu naszego Założyciela i zgodnie z jego wolą Duch Święty i Jego zbawcze działanie mają specjalne miejsce w naszym życiu i pobożności. W sposób szczególny czcimy Ducha Świętego pozwalając, aby kierowała nami Jego Miłość, okazując otwartość i wierność wobec Jego natchnień. Duch Święty nieustannie działa w naszym życiu, najczęściej w zupełnie zwykłych rzeczach w codziennych sprawach – przez współsiostry, przez słowa Pisma Świętego, przez kapłanów, przez ludzi, którzy do nas piszą… Czasem uświadamiamy sobie Jego działanie dopiero dużo później. Daje nam łaskę potrzebną do wypełniania obowiązków płynących z powołania. Czasem pociesza, zawsze pomaga i daje głęboki pokój. Woła: „wróć się”, kiedy chcemy zrobić coś „po swojemu”.

 

Eucharystia stanowi centrum naszego życia i jest głównym źródłem łask w naszym kontemplacyjno-misyjnym powołaniu, z niej czerpiemy miłość i siłę. A adoracja Jezusa Eucharystycznego jest jego nierozłączną częścią. Jak napisał o adoracji Jan Paweł II w encykliceEcclesia de Eucharystia: „Pięknie jest zatrzymać się z Nim i jak umiłowany Uczeń oprzeć głowę na Jego piersi (por. J 13,25), poczuć dotknięcie nieskończoną miłością Jezusowego Serca. Jeżeli chrześcijaństwo ma się wyróżniać w naszych czasach przede wszystkim sztuką modlitwy, jak nie odczuwać odnowionej potrzeby dłuższego zatrzymania się przed Chrystusem obecnym w Najświętszym Sakramencie na duchowej rozmowie, na cichej adoracji w postawie pełnej miłości?”.

duchowosc_02

(fot. Henryk Przondziono/Gość Niedzielny )

 Maryja jest dla nas wzorem: wiary – w swoim fiat, kontemplacji – przez rozważnie w Niepokalanym Sercu Słowa Bożego, miłości i wierności aż po stanięcie pod Krzyżem Chrystusa, duchowego macierzyństwa i orędownictwa – w początkach Kościoła w wieczerniku. Jej życie ukazuje nam wartość i cel naszego klauzurowego życia w sercu Kościoła. Czcimy Ją tytułem Niepokalana Oblubienica Ducha Świętego i wzywamy jej orędownictwa w wypraszaniu dla świata nowej Pięćdziesiątnicy.

Nosimy różowy habit, biały szkaplerz i biały welon, krzyż i obrączkę z symbolem Ducha Świętego. Ma on przypominać nasze poświęcenie się Duchowi Świętemu i radość płynącą z eucharystycznej posługi wieczystej adoracji. Nasz założyciel często powtarzał pierwszym klauzurowym siostrom, że mają przyzywać ogień miłości Ducha Świętego do wszystkich serc. Symbolem ognia i radości Ducha Świętego jest właśnie różowy habit, a biały kolor szkaplerza i welonu symbolizuje czystość i oddanie Najświętszej Maryi Panny, Oblubienicy Ducha Świętego.