Módlmy się, aby sport był narzędziem pokoju, spotkania i dialogu między kulturami i narodami oraz promował takie wartości jak szacunek, solidarność i rozwój osobisty.

„W zdrowym ciele, zdrowy duch” – syntezuje często powtarzaną mądrość starożytna sentencja, która trafnie podkreśla jedność człowieka w wymiarze cielesnym i duchowym oraz zasadność integralnego rozwoju każdej osoby. Sport jest tą dziedziną kultury, w którą od najmłodszych lat wszyscy się angażujemy, gdyż chcemy być zdrowymi. Nawet nauka chodzenia uważana jest za aktywność sportową. Doświadczenia z uczestnictwa w grach sportowych w grupie, podczas których uczymy się solidarności, szacunku, braterstwa oraz aktywnego zaangażowania, aby razem osiągnąć zamierzony cel, przenosimy później na życie społeczne. Uprawiając sport wzrastamy w samodyscyplinie, opanowaniu, uwagi i otwartości na innych, a także nabywamy umiejętności rezygnowania z tego, co nie służy naszemu rozwojowi fizycznemu, psychicznemu i społecznemu.

Z okazji igrzysk olimpijskich, które odbywały się w lutym 2026 r. we Włoszech, papież Leon XIV opublikował List apostolski pt. „Życie w obfitości”. W dokumencie tym czytamy m.in.: „Uprawianie sportu jest aktywnością powszechną, dostępną dla wszystkich i zdrową dla ciała i ducha, do tego stopnia, że stanowi uniwersalny wyraz człowieczeństwa. /…/ Sport ma istotne znaczenie w większości kultur. Stanowi on doskonałą przestrzeń do nawiązywania relacji i dialogu z naszymi braćmi i siostrami wyznającymi inne tradycje religijne, a także z tymi, którzy nie identyfikują się z żadną z nich.”.

Sport na arenie międzynarodowej to nie tylko wielkie wydarzenia olimpijskie i nie tylko rywalizacja profesjonalistów o medale. Nasze społeczeństwa, szczególnie te wielkomiejskie, stają się coraz bardziej wspólnotami wielokulturowymi i wielonarodowymi. Przeznaczone w nich miejsca do rekreacji i sportu to tereny spotkań, dialogu oraz wartościowego spędzania wolnego. Kształtowana i przestrzegana tam wzajemna akceptacja innych, zauważanie ich osiągnięć, nawiązywanie przyjaźni, ponadto mobilizowanie się do wysiłku i pracy nad sobą, wybiega ponad utarte stereotypami zachowania, przełamuje bariery kulturowe, kształtuje człowieczeństwo formatu – według miary Chrystusa, który nie czyni podziałów między ludźmi, i w którym wszyscy jesteśmy Jego braćmi.

Pokój jest świadomą decyzją dojrzałego człowieczeństwa, które promuje rozwój, wybiera uczciwą rywalizację, zachęca do samodyscypliny i pracy, rzuca odważne wyzwania innym po to, aby cieszyć się wielkością możliwości człowieka, uznającego autorytet Boga i żyjącego pełnią w Jego Obecności.

Módlmy się, aby wszyscy – od dużych producentów po drobnych konsumentów – unikali marnowania żywności i dążyli do zapewnienia każdemu dostępu do pożywienia dobrej jakości.

Ziemia jest dziełem Boga. Jej mieszkańcy nie są przypadkowymi bytami. Istnieją w czasie i miejscu przyzwolonym przez Boga. Ich życie ma znaczenie w Jego planach. Zasoby ziemi są tak bogate, że według idei stworzenia, nie powinno nikomu brakować potrzebnego pożywienia. Wyrażając się alegorycznie, można powiedzieć, że Bóg przygotował z planety ziemi dom dla ludzi, w którym ustawił stół i położył na nim chleb. Każdy może podchodzić do tego stołu i łamać tyle chleba, ile potrzebuje, aby nie być głodnym. Tymczasem w wielu miejscach naszego świata są osoby, które głodują i mają ograniczony dostęp do wody pitnej, a w innych miejscach marnują się tony żywności, pociągając za sobą straty ekonomiczne nadprodukcji, budząc wyrzuty sumienia wobec ubogich oraz generując świadomość nadmiernej eksploatacji środowiska i jego zaśmiecania. Problem marnowania żywności ma dzisiaj zasięg globalny. Wypływa z nieudolnego zarządzania powierzoną nam ziemią, a raczej z nieumiejętności współpracy tych, w których rękach ów zarząd spoczywa.

„Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba podnoszą z ziemi przez uszanowanie dla darów Nieba… Tęskno mi, Panie…” pisał C. K. Norwid (1821-1883) w utworze „Moja piosnka II”. Wiersz ten jest niejako ukłonem wobec uniwersalnych, ludzkich i chrześcijańskich wartości, które w dzieciństwie ukształtowały sumienie poety, i które budzą tęsknotę za zagubionym obyczajem ludzkiej cywilizacji. Tekst liryku zwraca uwagę na to, że szacunek wobec autorytetu Boga jest również szacunkiem wobec potrzeb innego człowieka, z którym „darami Nieba” trzeba się umiejętnie dzielić, aby się nie marnowały. Dary te są dla wszystkich i nikt nie ma prawa ich sobie przywłaszczać, aby ograbiać i zniewalać innych. Panujący w obecnych czasach egoizm, konkurencja oraz dążenie do władzy i dominacji aroganckich jednostek, powodują niesamowity chaos i narzucanie, komu się da, innego porządku, niż ten Boży. Odwracanie się od Boga i Jego przykazań, jest rezygnacją z Mądrości i Miłości, Która obejmuje całe stworzenie oraz pragnie jego piękna, dobra i życia.

Módlmy się za kapłanów przeżywających kryzys w swoim powołaniu, aby znaleźli towarzyszenie duchowe, którego potrzebują i aby wspólnoty wspierały ich w duchu zrozumienia i modlitwy.

Przyjęcie powołania kapłańskiego i jego realizacja nie jest jednorazową decyzją. Jest to postawa ciągłego potwierdzania Bogu wyboru życia dla Niego, w służbie Kościołowi i konkretnym ludziom, w zgodzie z kryteriami ewangelicznymi. Kapłani posługujący we wspólnocie Kościoła są ludźmi, którzy – podobnie jak inni im współcześni – podlegają oddziaływaniu dokonujących się przemian społecznych, kulturowych i politycznych. Ulegają także procesom zmian biegu lat swego życia. Chociaż ubogaceni duchowymi darami i łaską, żyją pośród ludzi tego świata i nie są chronieni przed destrukcjami w nim panującymi. Wręcz przeciwnie, jako duchowni przywódcy powierzonych im wspólnot, stoją na ich czele, prowadzą je oraz dźwigają na swych barkach ich trudy i słabości. Mają za zadanie, przez głoszenie Słowa Bożego i sprawowanie sakramentów, przypominać ludziom o Bożej obecności oraz jednoczyć ich z Nim.

Momenty i sytuacje kryzysowe wpisują się w życie każdego człowieka. Są nieodzownymi czynnikami poszczególnych procesów wzrostu i rozwoju. Przynaglają do zatrzymania się i refleksji. Mobilizują do myślenia, aby efektywniej podjąć pracę, zaakceptować ograniczenia, spojrzeć na problemy przez pryzmat Bożego światła. Mogą mieć także oddziaływanie negatywne i prowadzić do depresji, popadania w nałogi lub prowadzenie podwójnego stylu życia.

Dobrze jest mieć kogoś zaufanego, kto w czasie kryzysu wesprze duchowo i pomoże zwycięsko przejść przez etap wewnętrznej rozterki i walki. Po chrześcijańsku zachowa się wspólnota, w której posługuje przeżywający kryzys kapłan, gdy okaże mu zrozumienie i otoczy go modlitwą

Wszystkim nam zależy, aby kapłani, których Bóg postawił na naszej drodze, przeżywali konstruktywnie swoje kryzysy powołania. Jeśli będzie to dla nich czas twórczego przełomu, będziemy mieć dobrych przywódców duchowych i skorzystamy z ich doświadczenia, gdy sami będziemy przechodzić przez osobiste kryzysy. Bądźmy więc dla nich otwarci. Wspierajmy ich modlitwą i zrozumieniem, gdyż każdy z nas, na swojej drodze życia, musi ciągle mierzyć się z wyzwaniami i próbami.

Módlmy się, aby narody dążyły do skutecznego rozbrojenia, zwłaszcza nuklearnego i aby światowi przywódcy wybierali drogę dialogu i dyplomacji zamiast przemocy.

„Pan jest wielki i działa cuda” (Ps 86,10). Wiara pozwala nam trwać w pewności, że „dla Boga nie ma nic niemożliwego” (Łk 1,37), a nasza gorliwa modlitwa ma autentyczny wpływ na bieg historii świata. Właśnie o cud przemiany ludzkich serc mamy się modlić, jeśli myślimy o skutecznym rozbrojeniu nuklearnych mocarstw. Nasz świat wszedł w tzw. „Erę nuklearną” od sierpnia 1945 r., kiedy to armia USA zrzuciła dwie atomowe bomby na Hiroszimę i Nagasaki. Ogromna skala zniszczenia i strach przed eksplozją kolejnych ładunków jądrowych doprowadziły Japonię do kapitulacji, a przez to do zakończenia II wojny światowej. Choć podpisano rozejm, to jednak rozpoczął się absurdalny wyścig zbrojeń. Posiadanie broni jądrowej i chęć zastraszania nią innych krajów stało się priorytetem dla światowych przywódców.

Z biegiem lat wielokrotnie negocjowano na temat zbrojeń i zawierano umowy ograniczające rozwój badań nad produkcją i testowaniem bomby atomowej. Szczególną ideą było nie przekazywanie technologii jądrowej państwom, które jeszcze bomby atomowej nie zbudowały. Nie ograniczało to jednak poczynań w tej dziedzinie krajów nuklearnych. W rezultacie, 24 września 1996 r., został podpisany w Nowym Jorku międzynarodowy Traktat o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową. Do października 2023 r. dokument ten podpisało 187 państw. Trudną wiadomością jest jednak fakt, że nie wszystkie państwa, które posiadają arsenały nuklearne, chcą się podporządkować dyscyplinie określonej przez tenże Traktat. Są też takie kraje, które pomimo złożonej sygnatury prowadzą potajemnie badania i posiadają aktywne bomby.

Nasze życie na ziemi jest bardzo krótkie. Mamy pozostawić dla następnych pokoleń przestrzeń niezdegradowaną. Budowa każdej bomby pochłania ogromne koszty. Lepiej więc ukierunkowywać badania naukowe i przekazywanie pieniędzy na rozwój człowieka, ulepszanie warunków życia i na produkcję koniecznego pożywienia, niż na niszczycielskie bomby. Wojna nuklearna może doprowadzić do całkowitej zagłady ziemi. Konflikty międzynarodowe możemy rozwiązywać poprzez dialog i dyplomację. Są to sposoby bardziej godne człowieka niż zbrojenie i prowadzenie wojen.

Módlmy się, aby dzieci cierpiące na nieuleczalne choroby i ich rodziny otrzymały niezbędną opiekę medyczną i wsparcie oraz nigdy nie traciły sił i nadziei.

Poziom troski o najsłabszych określa stan kultury danego społeczeństwa. Praktykowanie miłości wzajemnej, a szczególnie zaangażowanie na rzecz najbardziej potrzebujących, to priorytety chrześcijaństwa, uzasadnione żywą obecnością samego Chrystusa w osobach kruchych, małych, chorych i ubogich. Jeśli chcemy, aby nasza religia nadal kształtowała kulturę europejską i propagowała swoje wartości na inne kontynenty, powinniśmy zabiegać o to, aby żyjący pośród nas najmniejsi i najsłabsi, byli otaczani szczególną opieką całej społeczności.

Chore dzieci należą do tych, które powinniśmy wspierać. Nie są one mniej wartościowe niż te, które tryskają zdrowiem. Wręcz przeciwnie, spełniają swoją wyjątkową misję pośród nas. Z chorymi identyfikuje się Syn Boży. Troszcząc się o nie, wyrażamy miłość samemu Chrystusowi. Pan Jezus w prosty sposób mówi o tym apostołom opowiadając jedną z ewangelicznych przypowieści. Jej sens formułuje w dwóch konkludujących zdaniach: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40) oraz „Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili” (Mt 25, 45).

Posługa Chrystusowi w słabych i chorych nie pozostaje bez echa we wspólnotach, które tworzymy. Pomnaża radość, sens i jakość życia wszystkich. Poprzez honorowanie obecności Boga w kruchym ciele małego człowieka, nasze społeczeństwa stają się bardziej ludzkimi. Jest w nich miejsce na wyrażanie gestów wrażliwości wobec cierpienia oraz budzenie sumień do wdzięczności za dar życia. Podkreślana jest wartość i godność każdego człowieka bez względu na to, czy jego egzystencja przynosi zyski, czy straty w komercyjnym świecie.

Pomoc dla chorych dzieci nie może być zawężona tylko do nich samych. Musi obejmować także ich rodziny, które razem z cierpiącymi na nieuleczalne choroby dziećmi, pokonują często wiele trudów i wyrzeczeń. Nasze wsparcie może im pomóc trwać w miłości i znosić honorowo wszelkie wyzwania codzienności. Pan Jezus żyje w każdym z nas.

O modlitwę Słowem Bożym.
Módlmy się, aby modlitwa Słowem Bożym była pokarmem dla naszego życia i źródłem nadziei w naszych wspólnotach, pomagając nam budować Kościół bardziej braterski i misyjny.

„Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego” – to deklaracja św. Piotra. Zapisał ją Ewangelista Jan (J 6,68). Zawiera precyzyjną odpowiedź na postawione przez Pana Jezusa pytanie apostołom, o to, czy oni też chcą od Niego odejść, podobnie jak większość Jego słuchaczy, którzy nie mogąc zrozumieć trudnej nauki o Eucharystii, odwrócili się od Mistrza z Nazaretu. Piotr, znając dobrze swego Pana, odpowiada bez dłuższego namysłu, ale z przekonaniem o swej racji. Jego oświadczenie może być życiowym mottem wielu współczesnych chrześcijan, którzy chcą być blisko Boga i wiedzą, że ich wiara rodzi się ze słuchania.

Mądrość biblijna jest wiedzą uniwersalną. Może być stosowana przez wszystkich ludzi, którzy otrzymali dar życia na ziemi. Jest Słowem Boga, który stworzył wszystko z miłości. Kierowanie się nią pomaga w budowaniu świata promującego godność człowieka. Proklamuje ona bowiem każdemu życie wieczne, ukształtowane jego własnymi i wolnymi wyborami.

Dramatem współczesności jest ukierunkowany na osobisty zysk indywidualizm, popychający do rywalizacji. Taka sytuacja czyni bardzo trudnym wspólne życie i działanie, rozbija rodziny i wspólnoty, sieje zamęt i kłótnie. Ludzie jednak, stworzeni na obraz Trójjedynego Boga, szukają relacji. Potrzebują czegoś, co ich zjednoczy, co da im nadzieję na przezwyciężenie ułomności i pozwoli wyjść z kryzysów. Taką moc ma właśnie Słowo Boże. Jest Ono samym Chrystusem, który niezmiennie trwa zjednoczony w Duchu Świętym z Ojcem, i który daje każdemu Tego Ducha, kto jest w Niego zasłuchany.

Autentyczne braterstwo i misyjność Kościoła są możliwe tylko w Duchu Świętym. Potrzebujemy dziś jednomyślności w wielu aspektach życia. Słowo Boże, uformowane w Duchu Jedności i z Niego zrodzone, jest fundamentem, na którym można budować coś trwałego. Jest duchowym pokarmem, który umacnia serca i sumienia, i daje życie wieczne.

Módlmy się, aby chrześcijanie, którzy żyją w strefie wojny lub konfliktu, szczególnie na Bliskim Wschodzie, byli siewcami pokoju, pojednania i nadziei.

Sianie pokoju, pojednania i nadziei należy do istoty życia chrześcijańskiego. Być chrześcijaninem, to być Chrystusem. Misją Bożego Syna było i ciągle jest obdarzanie ludzkości pokojem (J 14,27), a przez to jednanie jej z Bogiem i budzenie w niej nadziei wiecznej chwały w niebie (Rz 5, 1-5). Chrystus zmartwychwstał i żyje w sercach swych wyznawców. On nie pozostaje bierny wobec wydarzeń w świecie. Mocą Ducha Świętego chce ciągle działać i urzeczywistniać swoje dokonane już zwycięstwo nad złem, które miażdży człowieka.

Odpowiednią postawą każdego chrześcijanina jest nie tylko wierzyć w Chrystusa i uznawać Go za swojego Pana i Zbawiciela, ale również otaczać szacunkiem Jego żywą obecność w sobie i w innych osobach. Pokój, który dał nam Jezus przewyższa logikę naszego ludzkiego myślenia. Pozwala nam jednak odnosić się do wszystkich ludzi jak do naszych sióstr i braci, którzy są dziećmi Jednego Boga, Ojca wszystkich. Jezus jest Jednorodzonym Synem Boga. Dlatego w Nim każdy z nas ma pełne dziedzictwo (jako pierworodny syn) chwały Bożej i każdej łaski w królewskim panowaniu nad całym stworzeniem. Przyjęcie Chrystusowego pokoju pozwala nam na godne życie bez rywalizacji, walki o przywileje i chciwej agresji w zdobywaniu tego, co ważne. Królowanie z Bogiem to dzielenie się wszystkim ze względu na nieograniczony dostęp do niewyczerpalnego bogactwa Boga.

Nasze życie, chociaż się zmienia, to jednak się nie kończy. Czyniąc innym miejsce na ziemi i dzieląc się z miłością potrzebnymi rzeczami, pomnażamy chwałę Boga i pozwalamy Mu działać pośród nas. Stajemy się znakiem innego świata i przypominamy o odmiennych wartościach, które w nim mają znaczenie. Nasi bracia i siostry w Chrystusie Panu, żyjący w strefie wojny lub konfliktu, mają w nas oparcie i mogą z odwagą kontynuować swoje zadanie siania pokoju, pojednania i nadziei.

Módlmy się, aby osoby, które doświadczają pokusy popełnienia samobójstwa, znalazły w swoich wspólnotach potrzebne im wsparcie, pomoc oraz miłość i otworzyły się na piękno życia.

Piękno życia to harmonia serca człowieka z Sercem Boga. Wyraża się w postawie przyjaznej otwartości na innych i otaczający świat. Jest to także ufne zwracanie duszy ku przyszłości życia w niebie, z niezmąconą nadzieją, że niesprawiedliwość i doświadczane trudności przemienią się w obiecaną nagrodę, gdyż zapanuje Nieskończona Miłość, do której już teraz należy zwycięstwo nad wszelkim złem tego świata. Dokonywanie wyborów według kryteriów Najwyższego Dobra nadaje sens ludzkiemu życiu i jednoczy każdego człowieka z Bogiem, przypominając nieustannie, że jest Miłosierny Ojciec całego stworzenia i Pan historii, i to do Niego należy ostatnie, rozstrzygające zdanie.

Osoby, które doświadczają pokusy odebrania sobie życia często zmagają się z brakiem nadziei na przezwyciężenie druzgocących ich trudności. Czują się osamotnione w dźwiganiu własnych problemów i nie mają ani motywacji, ani pomysłów, ani sił, by zwrócić się o konieczną pomoc do innych. Dostrzeganie takich osób i niesienie im wsparcia jest zadaniem wspólnoty, którą one tworzą.

Psycholodzy, wśród najczęstszych przyczyn popełniania samobójstwa, wymieniają: zaburzenia psychiczne – w tym depresje, choroby, traumatyczne wydarzenia, uzależnienia od narkotyków lub alkoholu, przemoc w rodzinie, stratę bliskiej osoby, trudności finansowe, samotność, problemy w relacjach, trudności w pracy.

Mrok zdesperowanego serca może rozproszyć maleńka iskierka nadziei. Życzliwy uśmiech, dobre słowo, okazana akceptacja lub zaniechanie krytyki nie są wielkimi czynami, ale ratują przeżywających pokusy samobójcze przed krokiem w nicość. Osoby depresyjne, noszące się z zamiarem odebrania sobie życia, potrzebują, aby je zauważyć i zainspirować do ufności Bogu oraz do zainwestowania sił w kolejne dni życia. Często nieświadomie, ale szukają nadziei na zmianę swojej ciężkiej sytuacji oraz potwierdzenia z wiarygodnych ust, że jest Bóg, który obejmuje cały świat, a przede wszystkim ich samych, swoimi dobrymi ramionami.

Módlmy się, aby wierni różnych tradycji religijnych współpracowali dla obrony i budowania pokoju, sprawiedliwości i braterstwa.

Międzyreligijna współpraca warunkuje harmonijne życie i rozwój całej rodziny ludzkiej. Tylko uległe odniesienie się do autorytetu Boga, który jest miłością otaczającą wszelkie istnienie, mobilizuje nas do czynienia wysiłków na rzecz dobra wspólnego. Papież Franciszek w Encyklice Fratelli tutti (273), przypomniał spostrzeżenie św. Jana Pawła II, że nasze wspólne bycie na ziemi porządkują i harmonizują postawy religijne, które oddają cześć Bogu.

Uwaga Papieża z Wadowic, który w 1986 r. zwołał w Asyżu spotkanie przedstawicieli wszystkich religii świata, aby razem modlili się w intencji pokoju na ziemi, jest niezwykle trafna i warto ją tutaj przypomnieć. Jan Paweł II pisze: „Jeżeli nie istnieje prawda transcendentna, przez posłuszeństwo której człowiek zdobywa swą pełną tożsamość, to nie istnieje też żadna pewna zasada, gwarantująca sprawiedliwe stosunki pomiędzy ludźmi. Faktycznie, ich klasowe, grupowe i narodowe korzyści nieuchronnie przeciwstawiają jednych drugim. Jeśli się nie uznaje prawdy transcendentnej, triumfuje siła władzy i każdy ciąży do maksymalnego wykorzystania dostępnych mu środków, do narzucenia własnej korzyści czy własnych poglądów, nie bacząc na prawa innych” (św. Jan Paweł II, Enc. Centesimus annus, 849).

Szerokie spojrzenie na dzieje świata pozwala nam stwierdzić za papieżem Franciszkiem, że uobecnianie Boga jest dobrem dla naszych społeczeństw. Poszukiwanie Boga szczerym sercem, o ile nie przesłaniają Go nasze interesy ideologiczne lub instrumentalne, pomaga nam postrzegać siebie nawzajem jako towarzyszy drogi i prawdziwych braci (Enc. Fratelli tutti, 274). Dlatego właśnie sprawa pokoju, sprawiedliwości i braterstwa nie może być jedynie troską polityków, przedsiębiorców i naukowców. Słusznie, jest także sprawą religijną, a skoro tak, to religia nie powinna być marginalizowana i oddzielana od priorytetów przestrzeni publicznej.

Zauważamy dziś problem niekończących się wojen i konfliktów zbrojnych. Czy zauważymy także i to, że powodem tej sytuacji jest odsuwanie Boga i Jego zasad ze spraw społeczno-politycznych? Czy nasza modlitwa wpłynie na zmianę wzajemnych postaw i zdoła zachęcić sprawujących władzę do współpracy?

Módlmy się, abyśmy inspirowani przykładem świętego Franciszka, zrozumieli wzajemną zależność wszystkich stworzeń, ukochanych przez Boga, godnych miłości i szacunku.

Pochwalony bądź, mój Panie, ze wszystkimi Twymi stworzeniami, nade wszystko z panem bratem Słońcem, … Pochwalony bądź, mój Panie, przez siostrę Księżyc i gwiazdy … Pochwalony bądź, mój Panie, przez brata Wiatr i przez powietrze, słotę, spiekotę i każdą pogodę, którymi wspierasz wszystkie Twe stworzenia … Pochwalony bądź, mój Panie, przez siostrę naszą, matkę Ziemię, która nas żywi i chowa, wydaje różne owoce z barwnymi kwiatami i trawami… (Pieśń słoneczna, św. Franciszek z Asyżu). Papież Franciszek odniósł się do tej radosnej duchowości Biedaczyny z Asyżu w swojej encyklice Laudato si’. Czytamy w niej, już w pierwszym akapicie, że planeta ziemia, jest jak siostra, z którą dzielimy istnienie i jak piękna matka biorąca nas w ramiona (LS, 1).

Ziemia jest pięknym dziełem Boga. Wszystkie organizmy żywe, przyroda i ludzie współdziałają ze sobą w harmonijnym istnieniu: rodzenia się, przekazywania życia i obumierania. Nasze ciało zbudowane jest z pierwiastków naszej planety, jej powietrze pozwala nam oddychać, a jej woda ożywia nas i odnawia (LS, 2). Jeśli zachowujemy harmonię z otaczającą nas przyrodą mamy gwarancję, że dostarczy nam ona tego, czego potrzebujemy do życia. Jeśli nasza działalność będzie ignorować procesy natury lub niszczyć panującą w niej równowagę, doświadczymy sprzeciwu przyrody i jej obronnych reakcji przed nami w postaci różnych anomalii zagrażających naszemu istnieniu.

Duch Boży przenika swą obecnością wszystko, co istnieje i sprawia, że. Świat stworzony zawiera w sobie cząstkę Bożego piękna, Jego miłość, mądrość, czułość i moc. To, co Bóg stworzył jest dobre, potrzebne, niesie w sobie tajemnicę stwórczej miłości Boga, a przede wszystkim Jego zgodę i wolę egzystencji.

Św. Franciszek dostrzegał obecność Bożą we wszystkich stworzeniach. Cieszył się nią i adorował, wysławiając miłość Boga przenikającą, podtrzymującą i prowadzącą całe stworzenie. Wiedział, że bez Bożej ingerencji nic nie może ani powstać, ani żyć.