Słowo dla Ciebie | Siostry Służebnice Ducha Świętego od Wieczystej Adoracji

Pustynia i Pełnia Bożej Obecności

SSPS AP — Fri, 07 Aug 2026 15:27:26 +0000

Bóg najpełniej wyraża się w ciszy, kruchości, delikatności i prostocie istnienia. On takim właśnie jest. Jego językiem jest mowa serca uobecniająca czułość, miłosierdzie i miłość. Może dlatego wybrał nikłą postać Białego Opłatka jako formę Obecności pośród nas. Myśląc o Bogu zawsze sięgamy po Biblię, która jest Księgą Jego Objawienia.

Stary Testament proponuje nam obraz Boga, który swoją obecność wyraża w lekkim powiewie wiatru (2 Krl 19, 12b). Prorok Eliasz, cieszący się bliską relacją z Bogiem nie wychodzi z pieczary, w której się chroni, gdy na zewnątrz szaleje trzęsienie ziemi, wichura i pożar. Wie, że z tymi zjawiskami przyrody nie idzie Bóg. Eliasz wychodzi na spotkanie z Bogiem dopiero wtedy, gdy słyszy szmer łagodnego powiewu.

W Nowym Testamencie Objawieniem Boga jest Jezus z Nazaretu, pochylający się miłosiernie nad każdym cierpiącym człowiekiem, leczący wszelkie choroby duszy i ciała, karmiący chlebem głodnych na pustkowiu, zapewniający, iż jest tożsamym z Jego Ojcem, który „nie złamie trzciny nadłamanej i nie dogasi knotka ledwo tlejącego się” (Mt 12, 20) To Boży Syn, który z miłości oddaje swe życie na krzyżu za prawdę o wiecznym przeznaczeniu do chwały w Bogu umiłowanych ludzi.

Pustynia jest miejscem wolnym od cywilizacji ludzkiej, ale nie jest pozbawiona obecności Boga. Bóg jest wszędzie. Na pustyni, z powodu braku różnorodnych bodźców, subtelność Boga może być dostrzeżona i zrozumiana. Na pustyni Bóg człowieka karmi Sobą.

Jezus zachowując zewnętrzną postać człowieka, wychodzi na pustynię, aby tam w wolności od codziennych problemów ludzkiego życia, w ciszy wsłuchiwać się w Serce Boga i w jedności z Nim zrealizować misję Zbawienia całego stworzenia. Niepozorny Nazarejczyk jest umiłowanym Synem Ojca i udaje się na pustynię, aby jak oblubienica z Księgi Ozeasza, oddawać Bogu swe serce i napełniać je Jego Mądrością, Miłością i Mocą (Oz 2, 16). Jezus jest także Oblubieńcem dusz, który pociąga wszystkich spragnionych Żywej Wody na pustynię, aby nasycać ich Bogiem. Jak Dobry Pasterz wyprowadza wszystkie swoje owce na obfite duchowe pastwiska, staje na ich czele, woła po imieniu, leczy chore, nosi słabe, tworzy Owczarnię zjednoczoną w Jego Imieniu (J 10, 1-5).

Jezus dokonuje cudu rozmnożenia chleba, gdy usłyszał o śmierci Jana Chrzciciela, który nad brzegiem Jordanu zapowiadał Jego przyjście jako Mesjasza oraz ogłaszał Nową Erę Zbawienia. Mistrz z Nazaretu pociąga na pustkowie rzesze ludzi i tam tworzy Wspólnotę, którą karmi Chlebem Życia. Zapowiada w ten sposób Dar Eucharystii, Cud Nowej Manny, Pokarm, który niegdyś jako symbol obecnej Rzeczywistości był codziennym pożywieniem pielgrzymującego po pustyni Ludu Wybranego (Wj 16, 31). Jest to znak dla przywódców religijnych ówczesnego Izraela, że powstaje Nowy Lud Boży. Pasterzem tego Ludu jest Jezus z Nazaretu, Bóg – Człowiek, zapowiadany przez Proroków Mesjasz, Umiłowany Boży Syn.

Wszyscy, którzy z wiarą karmią się Eucharystią tworzą wspólnotę otwartą na zamieszkanie przez Boga. Są Ciałem Chrystusa umocnionym i zjednoczonym w Duchu Świętym. Bóg przebywa w nich i pośród nich jako w swej Żywej Świątyni.

Konsekrowana Hostia to Żywe Ciało Chrystusa, duchowy Pokarm, realna Obecność Trójjedynego Boga. Kruchy Chleb sugerujący zmysłom pustynię. Najświętszy Sakrament – ubóstwo smaku, wzroku, węchu. Mizerność postaci i pozorna niemoc. Cisza. Miłość i Miłosierdzie. Moc i Potęga. Każda chwila w Jego blasku to niezmierna łaska.

Adoracja Najświętszego Sakramentu to poniekąd wyjście za Jezusem na pustkowie. To spotkanie z delikatnością i mocą Boga w ciszy Jego Obecności. To także spojrzenie na Niego, świat i siebie Bożymi oczami. To wreszcie zrozumienie sensu i celu swego życia Bożym Sercem.

Godność, wiara i pokój.

SSPS AP — Fri, 03 Jul 2026 08:38:26 +0000

Żadna chwila naszego życia nie pozostaje bez znaczenia dla historii świata. Nasze myśli, pragnienia, wybory i decyzje rzutują na rezultat rozgrywanych sytuacji, w których jesteśmy obecni. Dzieje się tak, ponieważ Bóg dał nam wielką godność kreowania razem z Nim świata. Jesteśmy zaproszeni do pełnego uczestnictwa w wolności i miłości Boga. Przez Dar Chrystusa i Ducha Świętego uczestniczymy w życiu Bożym. Należymy do Jego stworzeń, ale mamy wpływ na to, co dzieje się wokół nas.

Ewangeliczne opowiadanie o burzy na jeziorze (zob. Mt 8, 23-27) pomaga nam zauważyć jak wielką przyjaźnią i godnością darzy nas Bóg. Śpiący Jezus w łodzi, którą miotają fale wzburzonego jeziora, pokazuje nam, jak zachować dystans do chaosu panującego wokół nas i jak nad nim zapanować. Wewnętrznego pokoju i bezgranicznego zaufania Ojcu, tak mocno zakotwiczonego w Sercu Syna Bożego, nie potrafią zakłócić rozkołysane podmuchem silnego wiatru fale wody. Jezus wie, że Ojciec jest z Nim. Wierzy w moc Boga i nie gubi się w strachu wywołanym niszczycielską potęgą żywiołu. Ma pokój ducha i chce ten pokój przekazać swoim uczniom.

Uczniowie jednak skoncentrowani na czynniku zagrożenia, wpadają w panikę. Gwałtownie budzą swojego Mistrza. Krzyczą: „Ratuj! Giniemy!”. Jezus stawia im bardzo ważne pytanie: „Czemu się boicie?”. Reakcja Mistrza zaskakuje przerażonych uczniów. I dlatego, że potrafi spać w czasie burzy, i dlatego, że pyta ich – wręcz absurdalnie – dlaczego się boją. Z ludzkiego punktu widzenia strach i całkowita mobilizacja do walki z szalejącym żywiołem jest całkowicie uzasadniona: jest burza, woda z jeziora zalewa ich łódź, w każdej chwili wszyscy mogą stracić życie.

Jezus swoją pasywnością i niezaangażowaniem w ratowaniem się przed śmiercią, w pewnym sensie, przeraża ich jeszcze bardziej. Apostołowie wchodzą totalnie w działanie burzy, stają się jej częścią. Dialogują wichurą, a nie z Bogiem. Pozwalają, aby burza opanowała ich serca. Krzyczą z przerażenia. Są zdesperowani. A Jezus swoim spokojem ucisza jezioro. Okazuje swoją moc i godność. Potęgą swego słowa zmusza wiatr do łagodnej ciszy. Wprawia tym swoich uczniów w takie zdumienie, że nie wiedzą, czy burza przed chwilą była prawdziwa, czy mieli jakieś chwilowe urojenie.

Jezus jest Bogiem i Jemu są poddane wszelkie żywioły. Burza była prawdziwa. Przez zaproszenie apostołów do jej przeżycia razem z Nim w łodzi na jeziorze, Jezus nie chciał demonstrować swojej mocy, ale chciał im pokazać wartość wiary człowieczego serca w moc Tego, Który jest Panem, i do Którego wszystko należy. Okazane bowiem zaufanie Bogu w trudnych sytuacjach czyni cuda.

Często znajdujemy się w zasięgu różnych burz. Czy to naturalnych – żywiołowych, czy też wirtualnych lub relacyjnych. Burzami tymi rządzi lęk, panika, agresja, chaos, kłótnie, fałsz itd. Swoim zachowaniem możemy je wzmacniać lub rozbrajać. Nie musimy dolewać wody do rzeki, aby młyn obracał się gwałtowniej i silniej. Możemy zachować dystans, spojrzeć w niebo i jak Jezus, z wiarą powiedzieć: „Ucisz się”. Nasze myśli i słowa, być może, nie będą miały mocy Jezusa, ale pozwolą nam zachować dystans do burzowej sytuacji. Pozwolą nam stawić pewien opór, aby westchnąć do Jezusa: „Ratuj, giniemy!”. Jezus z pewnością usłyszy wołanie i uciszy nasze serca, a później – jeśli będzie to konieczne – także i burzę wokół nas.

Godność dzieci Bożych, którą darmo otrzymaliśmy, przejawia się w tym, że mamy wpływ na sytuacje wokół nas. Możemy je tworzyć tak, jak chcemy. Jeśli czujemy się zagubieni, możemy prosić Ducha Świętego, aby pomagał nam kreować sytuacje naszego życia. Nie bądźmy więc biernymi świadkami własnego życia i historii świata, ale świadomymi ich twórcami.

Burze wokół nas i często także w nas są rzeczywistością, której nie chcemy, bo może zniszczyć nas, nasze relacje, wartości i wszystko, co już udało nam się w życiu zbudować. Nie ulegajmy jednak lękom, ale rozgrywajmy nasze burze tak, jak pokazał nam Pan Jezus. Jego pokój mamy w sercu. On dał nam pokój, jako konsekwencję swojej zwycięskiej męki i zmartwychwstania. Przyjmijmy ten pokój. Przyjmijmy zaproszenie Boga do współpracy i z otwartością na Niego, budujmy wraz z Nim harmonię i piękno świata.

Znak Obecności i wiary

SSPS AP — Thu, 18 Jun 2026 15:07:47 +0000

Pan Jezus wstępując do nieba pozostawił na ziemi swoich apostołów, uczniów i przyjaciół ze słowami: „Jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 20). Echo Jego głosu rezonuje ciągle żywo i dynamicznie w sercach ludzi, którzy czytają Ewangelię i według niej postępują. Wspólnota Kościoła pozostaje nieustannie znakiem Obecności Boga, który ją karmi, pielęgnuje i otacza swoją Chwałą. Obecność Boża na ziemi najdobitniej wyraża się w Najświętszym Sakramencie. Wierzymy i wiemy, że Konsekrowana Hostia jest Ciałem żyjącego Boga, gdyż doświadczamy Jego realnego działania. Wyznajemy Boga, który upodobał sobie przebywanie pośród nas właśnie w taki pokorny sposób.

Cieszymy się subtelną obecnością Trójcy Świętej pośród nas. Zginamy kolana i chylimy czoła przed Jej świętą i niepojętą Tajemnicą. Adorujemy Ją przebywając przed Sakramentem Miłości. Przyjmujemy Ją w Komunii świętej do naszych serc. Mamy dla siebie Boga, który jest nam bardzo bliski. Szczególną wdzięczność manifestujemy w Uroczystość Bożego Ciała, kiedy organizujemy procesję z Najświętszym Sakramentem i podążamy w Jego promieniach po ścieżkach naszej codzienności. Eucharystię niesiemy w naszych sercach i czujemy jak realnie Bóg jest w nas obecny, jak rzeczywiście jesteśmy częścią Jego Mistycznego Ciała. Spożywając ten sam Chleb, tworzymy jedno Ciało (por. 1 Kor 10, 17). Bóg przenika nas i przyjmuje jako swoją własność. Przyjmując Eucharystię i uczestnicząc w procesji stajemy się uczestnikami Bożej Chwały. Jesteśmy żywymi monstrancjami niosącymi z wielkim splendorem Boga w sobie, gdyż On otacza nas swoją Chwałą i niesie nas w sobie.

Procesja Bożego Ciała to przechodzenie Bożej Chwały przez ten świat (por. Wj 33, 18-22). Eucharystia to łączenie przepaści i rozpadlin naszych serc. Budowanie więzi i jedności. Sakrament Eucharystii to cud Miłości Bożej dla nas, to rozlany na nasze rany balsam uzdrowienia, który daje życie wieczne w Bogu.

Klucz Obietnicy

SSPS AP — Fri, 29 May 2026 09:33:28 +0000

Bóg jest Miłosierną Miłością, która objawiła się nam w Osobie Jezusa z Nazaretu. W Ewangelii czytamy o łagodnej i otwartej postawie Syna Bożego wobec różnych osób, które według Prawa – surowo przestrzeganego przez Żydów – zasługiwały na karę. Można zwrócić uwagę choćby na opowiadanie o jawnogrzesznicy (J 8, 1-11), o synu marnotrawnym (Łk 15, 11-32), czy o Zacheuszu (Łk 19, 1-10). Jezus nikogo nie sądzi, nie karze i nie potępia. Podnosi wszystkich, gdyż są ukochani przez Boga Ojca. Wprowadza w codzienność prowincjonalnego życia atmosferę wesela. Jest Oblubieńcem każdej ludzkiej duszy, która przyjmuje Go z miłością. Mówi o wielkiej godności człowieka, jako świątyni zamieszkiwanej przez Boga.

Kształt i sens naszemu życiu nadają Boże obietnice. Ich znajomość pozwala nam być bardziej wolnymi, radosnymi i pewnymi w spoglądaniu ku przyszłości. Obietnica nieba zachęca nas do podążania drogą miłości, według wskazań, które zostawił Jezus. Nasze wybory i zachowania określają nas jako tych, którzy chcą odziedziczyć niebo, lub jako tych, którzy nie wierzą w Boga i opowiadają się przeciwko Niemu.

Nie zawsze doświadczamy tego, że konkretna Boża obietnica, zapisana w Biblii, jest dla nas dostępna. Czujemy się jak ktoś, kto stoi przed zamkniętymi drzwiami i nie może wejść do środka. Obserwujemy jednak, że ludzie żyjący obok nas uczestniczą w radości Boga, mają klucz, który pozwala im otwierać drzwi Bożego Serca, widzieć Boga i słyszeć Go. Chcielibyśmy podobnie…

Przywilej Chrztu św. jest łaską, która zaprasza nas do życia w obecności Boga, daje możliwość „kosztowania, jak dobry jest Pan” (Ps 34, 9) i budzi duchową tęsknotę za Nim, ale świat, w którym żyjemy nie zawsze potwierdza nasze pragnienia. Często im zaprzecza i proponuje zupełnie inne wartości. Zatrzaskuje owe wewnętrzne drzwi i wciąga w wir różnych aktywności tak, iż gubimy klucz do harmonii z sobą, z Bogiem i z otoczeniem. Wynikająca z tego frustracja zamyka nas w sobie i powoduje, iż stajemy się głusi na wszystko, co wymaga samodyscypliny i sprzeciwu wobec pozornych radości oraz płytkiego stylu życia, bogatego w impulsy dające tylko chwilową satysfakcję.

Jezus zaprasza nas do czegoś innego. Kluczem do pełni życia jest przyjęcie Jego Zbawienia, na co dzień potwierdzanego wsłuchiwaniem się w Ewangelię i podążaniem według jej wskazówek (Mk 1, 15). Jest to otwartość ludzkiego serca na Boga, który pociąga każdego człowieka do jedności z Nim.

Jezus jest Osobą Trójcy Świętej. Żyje w niezmąconej relacji miłości z Bogiem Ojcem i z Duchem Świętym. W Sercu Jezusa, które ogarnia całe stworzenie, a przede wszystkim nas ludzi, szczególnie umiłowanych przez Ojca, wchodzimy do uczestnictwa w istnieniu Boga. Przypomina nam o tym Duch Święty, który karmi naszą świadomość słowami Jezusa: „Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie. Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać” (J 14, 21.23).

W Trójcy Świętej jest zatem miejsce dla każdego z nas. Jezus tłumaczy słuchającym Go apostołom: „Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was” (J 14, 20). Przyjęcie, że Jezus jest Prawdą i ma rację, prowadzi nas do radości i pełni życia w Bogu. Jest to w gruncie rzeczy klucz do uczestniczenia w każdej obietnicy Boga i prawdziwej oblubieńczej relacji z Nim.

Boża sprawiedliwość i Boża miłość.

SSPS AP — Fri, 15 May 2026 13:08:55 +0000

Sprawiedliwość Boża nie jest karą, ale nagrodą. Powierzanie Bożej sprawiedliwości osób, okoliczności i sytuacji, w których się znajdujemy, to oddawanie ich w ręce miłosiernego Ojca. Przekonuje nas o tym Duch Święty (J 16,8), który został nam dany, abyśmy mieli życie wieczne.

Pan Jezus w czasie Ostatniej Wieczerzy oswajał Apostołów z tajemnicą swego odejścia do Ojca (J 14-16). Mówił im o tym kształtując w ich sercach poczucie korzyści, jakie ich czekają, kiedy Go już między nimi nie będzie (J 14, 2-3; J 16, 7-11). Objawiał im także potęgę sprawiedliwości Boga, który pragnie wiecznej chwały dla każdego człowieka.

Nie jesteśmy przeznaczeni do życia tylko na ziemi pośród niepowodzeń, cierpień, chorób i porażek. Bóg stworzył nas na swój obraz (Rdz 1, 27), tchnął w nasze istnienie Ducha Miłości (Rdz 2, 7) i w swej sprawiedliwości przeznaczył do życia w Jego chwale. Jesteśmy zbyt cenni dla Boga, aby mógł On o nas zapomnieć i odrzucić od swego Królestwa.

Dlatego też Jezus, nie przestając być Bogiem, przyjął postać człowieka (Flp 2, 6-7) i przez swoje piękne życie na ziemi oraz przez śmierć i zmartwychwstanie utorował nam drogę do prawdziwej jedności z Ojcem. Przyjmując zbawienie Jezusa, przyjmujemy chwałę Boga. Duch Święty czyni nas uczestnikami Boskiej natury (2P 1, 4). Dzięki Jego mocy, która przenika wszystko (1 Kor 2, 10), jesteśmy zanurzeni w Bogu. Żyjemy Jego Miłością i jego Życiem, ale jesteśmy zupełnie wolni w wyborach i decyzjach. Wolność jest przywilejem synów i córek Boga. Możemy trwać w Bogu lub Mu się sprzeciwiać, poddając w wątpliwość Jego rzetelność, kierując się egoistycznymi namiastkami szczęścia i opowiadając się za złem i śmiercią. Bóg zawsze uszanuje nasz wybór. Czyni tak, ponieważ dał nam w obfitości swego Ducha Świętego, który kształtuje nasze sumienie i pomaga w rozumnych wyborach. Duch Święty podpowiada nam także, że nasze szczęście jest możliwe tylko w Bogu i zawsze będzie walczył o nas.

W zamęcie i ciemnościach świata, często zaciera się granica miedzy dobrem a złem. Co więcej, zło jest usprawiedliwiane dobrem. Bez Ducha Świętego gubimy się i tracimy mądrość życia. Nasze wybory dobra są ograniczone przez brak zdecydowanego zaangażowania w szukanie prawdy. Duch Święty nie zostawia nas samymi. Prowadzi nas do pełni Prawdy (J 14, 17. 26; 15, 26; 16, 13) o miłości i sprawiedliwości Boga względem nas. Dzięki Duchowi Świętemu mamy Światło na drodze życia i szansę ciągłego odzyskiwania zacieranej przez błędy w miłości łaski ukochanych dzieci Boga. Duch Święty działa w sakramentach Kościoła. Przyjmując je, przyjmujemy Boże Życie. Mamy wiarę, ufność i mądrość wyboru Boga.

Świadomy wybór Boga to radość istnienia, akceptacja siebie i innych ludzi, męstwo w znoszeniu trudności, umiejętność zdrowej troski o powierzone nam osoby i zadania oraz głęboki pokój w wyrażaniu naszemu Stwórcy i Ojcu czci poprzez modlitwę i całe życie.

Boża sprawiedliwość wyraża się w tym, że Bóg zbawił nas przez swego Jednorodzonego Syna i przeznaczył do wiecznej chwały w niebie, jeśli Go faktycznie wybierzemy w wolności serca i przyjmiemy w całym życiu. Sprawiedliwość Boża opiera się na darze możliwości racjonalnego wyboru Boga – Najwyższego Dobra człowieka.

Duch Święty przekonuje nas o tym, że nie należymy do świata, ale do Boga. Trwajmy więc w otwartości na Jego natchnienia, a nie znużymy się życiem i nie będziemy błądzić.

Piękna, jak wiosna…

SSPS AP — Tue, 05 May 2026 14:30:54 +0000

Maryja – Matka Jezusa i na mocy Jego Testamentu z Krzyża (J 19,26-27) Matka każdego z nas. Przyjaciółka, która towarzyszy nam każdego dnia w podążaniu za Chrystusem. Pokazuje, jak zachować wolność serca i żyć naprawdę pięknie, ciesząc się swoim istnieniem i chwaląc za nie Boga.

Przyjmując od Zbawiciela Dar Maryi, przyjmujemy łaskę bycia Jej dzieci. Tak, jak do życia na ziemi urodziły nas i przygotowały nasze ziemskie Mamy, tak też Maryja rodzi nas duchowo i przygotowuje do życia w niebie. Odkrywając tą niezwykłą tożsamość Jej dzieci, mamy pewność, że „trzymając Ją za rękę” dojdziemy do mieszkań, które przygotował nam Jezus u Ojca w niebie (J 14,2). Duchowe i powtórne narodzenie jest konieczne, aby wejść do chwały nieba (J 3, 5-7). Jest to tajemnica działania sakramentów św., które otrzymujemy od Boga przez Serce Maryi.

Od Maryi uczymy się pieśni uwielbienia Boga. Z Nią nucimy hymn Magnificat: „Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy”(Łk 1,46-47). Ona pomaga nam przechodzić przez ciemne doliny naszego życia i nie ulegać lękowi przed złem (Ps23,4). Chlubimy się taką Mamą. Ufamy Jej przewodnictwu i chętnie wchodzimy pod Jej autorytet. Każda Jej decyzja jest trafna, z Nią nie popełnimy błędów i zły duch i nie zdoła nas zwieść podstępną pokusą.

Przy Maryi nie pogrążą nas uczucia samotności, zagubienia i rozpaczy. Ona pokaże nam sposób, jak nosić w sobie Tajemnicę Bożego Słowa i jak się Nią dzielić ze światem (Łk 1, 39-40), wesprze nas promiennym uśmiechem, gdy doświadczymy obojętności lub niechęci innych ludzi podejmując zaangażowanie w sprawy Boże (Łk 2, 7), zachęci nas do twórczego rozmyślania, gdy zaskoczą nas postanowienia Boże (Łk 2, 49-50; 8, 20-21; J 19,25-26), podpowie nam, jak pielęgnować miłość do osób, które kochamy (Mt 1,19).

Serce i Dusza Maryi są zawsze „piękne jak wiosna”. Jest Ona przepełniona radością i siłą życia, ma pomysły, jak troszczyć się o honor i dobrostan bliskich (J 2,3), można Jej odważnie powierzać wszelkie troski.

Optymizm Maryi w trudnych okolicznościach, miłość do Boga i wszystkich ludzi, niesamowite zawierzenie Bogu i ufność w Jego niezawodną ingerencję, a przede wszystkim towarzyszenie Jezusowi w męce i śmierci na krzyżu, ukształtowały Jej pełne dobroci – Matczyne Serce. Wezwania w Litanii Loretańskiej, rozbrzmiewające w majowe wieczory w kościołach, przy różnych plenerowych kapliczkach, a także w naszych domach – nie zdołają wysłowić Jej niezwykłości, czułości i zaangażowania w Boże i nasze ludzkie sprawy, ale z pewnością inspirują nas do serdeczniejszej przyjaźni z Nią i do większego zaufania Jezusowi, który dał nam Ją za Matkę.

Chrystus zmartwychwstał i jest z nami!

SSPS AP — Tue, 31 Mar 2026 14:50:16 +0000

Alleluja!

Święta Zmartwychwstania Pańskiego – to powód do radości i dziękowania Bogu, który „tak umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16).

Ciemny grób, w którym zostało złożone martwe Ciało umęczonego Jezusa, jaśnieje Światłością i Życiem. Jest pusty! Jezus Chrystus Zmartwychwstał! Syn Boży poddał się mocy śmierci, ale ją pokonał i zwycięsko wyszedł z grobu. Żyje odtąd na wieki! Okazał się Panem natury, a „każdy kto w Niego wierzy, choćby i umarł, żyć będzie” (por. J 11, 25-26).

Odwieczna Światłość, Potęga Wiecznego Życia odrzuca kamień z grobu, przenika otchłań osamotnienia i eliminuje, spowodowany ludzkim grzechem, dystans między człowiekiem i Bogiem. Świadczy o nierozerwalnej więzi pojednania – o Wiecznym Przymierzu, przypieczętowanym Krwią Zbawiciela. Światło Chrystusa płonie, rozprasza ciemność i niweczy zło. Cały świat przepełnia Pokój i Chwała Tego, który przeszedł przez śmierć do życia i prowadzi ze sobą wszystkich przyjmujących Jego Zbawienie.
Ogród, w którym Adam, zwiedziony niegdyś przez zawistnego diabła, odwrócił się od Boga, stał się teraz ogrodem tryumfu Pokornego Baranka. W Jego Obecności znika hańba zgubnej decyzji Adama, wstyd traci sens, jaśnieje Prawda miłości Boga do człowieka. Ze Zmartwychwstałym Chrystusem, w Nim usprawiedliwieni i zjednoczeni, wychodzimy z promienną twarzą naprzeciw Bogu Ojcu, cieszymy się nowym życiem, chlubimy się godnością Jego dzieci.

Cóż dla nas ważniejszego, w dniach Świąt Wielkanocnych, jeśli nie to, iż dołączymy do sióstr i braci naszego Kościoła, by wspólnie celebrować, świętować i głosić tą Dobrą Nowinę o Zmartwychwstaniu Chrystusa?
Niech Duch Święty, którego daje nam Zmartwychwstały Pan, pomnaża i rozlewa pokój i radość w Kościele. Niech budzi nadzieję pośród wspólnot, które żyją w trudnej sytuacji, są nękane wojną, niesprawiedliwością, prześladowaniami, chorobami i różnymi niepowodzeniami. Niech serca wszystkich ludzi na ziemi płoną Obecnością naszego Zbawiciela. Niech odkupieni dziękują Mu i uwielbiają Go za duchową wolność i za Dar wiecznego Życia. Niech Jego Światło zajaśnieje w całym świecie.
Pan Zmartwychwstał i jest z nami! Alleluja!

Kochani Przyjaciele i Dobroczyńcy oraz wszyscy którzy trwacie z nami na modlitwie adoracji i uwielbienia Trójjedynego Boga, niech Duch Święty, którego daje nam Zmartwychwstały Pan, umocni Waszą wiarę, pomnoży pokój i radość, niech obudzi nadzieję pozytywnego stawienia czoła wszelkim przeciwnościom, niech sprawi, że duchowa wolność zaowocuje zdrowiem ciała.

Życzymy Wam z całego serca Radosnych Świąt Paschalnych!

Aby Krzyż Chrystusa nie został umniejszony

SSPS AP — Wed, 11 Mar 2026 09:03:03 +0000

Kultura chrześcijańska otacza szacunkiem Krzyż Chrystusa. Jest to znak naszego Zbawienia i wiary w miłość Bożą. Przypomina nam o Bogu, który stał się człowiekiem i umarł za nas przybity do Krzyża, abyśmy mogli mieć życie wieczne. Każdą modlitwę rozpoczynamy czyniąc na swoim ciele znak Krzyża i wzywając Trójcę Świętą, w imię której zostaliśmy ochrzczeni. Nasza wiara naświetla tajemnicę sensu ludzkiego cierpienia, przeżywanego wraz z Chrystusem.

Pokora Bożego Syna, umierającego na Krzyżu z miłości do ludzi, przynagla głosicieli Ewangelii, wszystkich czasów, do prostoty. Ma to znaczenie w tym sensie, aby – jak wyraża się św. Paweł – Krzyż Chrystusa nie został umniejszony (1 Kor 1,17). Nasze świadectwo wiary jest bardziej czytelne i zrozumiałe, gdy nie ginie w gęstwinie wygłaszanych wyszukanych przenośni, ale jest ugruntowane w codziennej prozie życia i w zwykłych, bardzo prostych, ale serdecznych relacjach z Bogiem i bliźnimi. Może dlatego Jezus na swych pierwszych Apostołów powołał rybaków z Galilei.

Streszczeniem programu charyzmatycznej działalności ewangelizacyjnej św. Pawła – wykształconego faryzeusza i oświeconego łaską Chrystusa Apostoła Narodów – są pierwsze rozdziały 1.Listu do Koryntian. Jest to tak zwana Nauka o Krzyżu, którym mamy się chlubić, bo jest On gwarantem naszej duchowej wolności. Ukrzyżowany Chrystus jest dla nas Bożą mocą i mądrością, chociaż dla Żydów może ciągle pozostawać zgorszeniem, a dla ludzi świata – głupotą (zob. 1 Kor 1, 22-24).

Krzyż Chrystusa uczymy się adorować przez cały Wielki Post. W czasie Triduum Męki i Zmartwychwstania Pańskiego, z miłością, we wspólnocie Kościoła, wyrażamy osobiste uwielbienie samemu Bogu, wobec tego Znaku naszego Zbawienia. Nabożeństwo Drogi Krzyżowej przybliża nam ostatnie godziny życia Jezusa i zachęca do rozważania odwagi oraz męstwa naszego Zbawiciela w powierzaniu się Bogu Ojcu. Jezus Chrystus nie zbawił nas bowiem tylko swoim cierpieniem, ale przede wszystkim miłością i posłuszeństwem Bogu. Kontemplując postawę Jezusa wobec Ojca, w tak tragicznej sytuacji niewyobrażalnego cierpienia fizycznego i duchowego, uczymy się postępować podobnie w chwilach naszych niepowodzeń, kiedy nasza wiara i ufność Bogu są poddawane próbie. Zły Duch nie przestaje nas zwodzić i w sposób wyrafinowany przekonywać o tym, że Bóg nie istnieje, i że nie troszczy się o nas, a nasze życie kończy się na tym świecie w chwili biologicznej śmierci. Z determinacją odrzucamy takie myśli i patrzymy w Serce Jezusa. Tam widzimy stałość więzi Człowieka z Bogiem. W tej więzi odnajdujemy samych siebie i tam pozostajemy, odnawiając z naszym Ojcem niebieskim wieczyste Przymierze. Każde odrzucenie pokusy szatana jest zwycięstwem Bożej łaski w nas.

Nasza modlitwa w Kościele i publiczne wyznawanie wiary umacnia nas i przypomina, że jesteśmy jedną wspólnotą uczniów Jezusa. Znak Krzyża jest Jego i naszym zwycięstwem nad całym złem. Przez ten Święty Znak przechodzimy, jak przez bramę do życia wiecznego. Na naszej drodze nigdy nie jesteśmy sami. Jezus pierwszy i jedyny przeszedł tę drogę w całkowitym osamotnieniu po to, by nam teraz zawsze towarzyszyć. Uczynił to z miłości do każdego z nas. Za to jesteśmy Mu wdzięczni. W Nim jest nasze Życie i Zmartwychwstanie.

Znajduj swą radość w Bogu

SSPS AP — Wed, 25 Feb 2026 13:27:54 +0000

„Trwaj spokojnie w obecności Bożej. Pracuj radośnie dla Boga. Patrz na świat oczyma Boga. Omawiaj wszystkie swoje sprawy z Bogiem. Płoń gorliwością dla chwały Bożej. Znajduj swą radość w Bogu. Spoczywaj w głębi Bożego Serca.” – To krótkie wskazówki naszej Matki Marii Michaele, prowadzące nas w codzienności kontemplacyjnego życia, ofiarowanego Trójjedynemu Bogu, za owocność pracy misyjnej Kościoła.

Matka Maria Michaele odeszła do wieczności 25.02.1934 r. w Klasztorze Ducha Świętego w Steyl (Niderlandy). Jest ona, obok św. Arnolda Janssena, współzałożycielką naszego Zgromadzenia. W gronie sióstr figuruje również jako pierwsza przełożona generalna. Chociaż za życia wielokrotnie wypowiadała się, że we wspólnocie zakonnej mamy się tak zachowywać, aby współsiostry, które obok nas żyją, dostrzegły naszą świętość i w swoim sercu nas kanonizowały, bez starań o uroczyste ogłoszenie tego faktu w Kościele, to jednak 3.09.2015 r. rozpoczął się w Steyl jej proces beatyfikacyjny. Na finalizację tych prac trzeba jeszcze trochę poczekać…

Członkinie naszego Zgromadzenia nie mają problemu z uznaniem Matki Marii Michaele za wzór do naśladowania w życiu zakonnym, w podążaniu za Chrystusem i w posłudze Kościołowi misyjnemu. Zawsze imponowała nam pogodą i swobodą ducha, nieprzeciętnym humorem oraz równowagą w myśleniu, działaniu i modlitwie. Obdarzona naturalnymi zdolnościami do przewodzenia w grupie, sprawowała urząd przełożonej charyzmatycznie i ze szczerą miłością. Dzięki jej maksymom duchowym, jest ciągle obecna w naszych myślach. Zachęca nas do prostoty, zwyczajności, a także do radości życia oraz do wielkoduszności i hojności w odpowiedzi Bogu na powołanie.

W świadectwach sióstr, które znały Matkę osobiście i opisały jej charakter oraz zachowanie w Zgromadzeniu, podkreślany jest często jej promienny charakter. Emanowała na zewnątrz pokojem, serdecznością, statecznością wypracowanych w sobie zasad postępowania, a przede wszystkim głęboką relacją miłości do Trójjedynego Boga. Ta relacja była przyczyną tego, że wybrała drogę zakonną, na której do końca składała świadectwo pełnego oddania siebie Bogu.

Zanim Matka Maria Michaele nawiązała kontakt z Arnoldem Janssenem i zanim przybyła do Steyl, pracowała jako nauczycielka w jednej z wieloklasowych szkół misyjnych, jakie funkcjonowały w wieku XIX, w północnych Niemczech. Ze swojej działalności czerpała satysfakcję, była lubiana i ceniona. Dzieci i młodzież chlubiły się sukcesami w zdobywaniu wiedzy podczas lekcji przez nią prowadzonych. Miała także talent muzyczny, udzielała się jako organistka, przygrywając podczas nabożeństw w kościele parafialnym. Miała przyjaciółkę, z którą dzieliła się radościami i porażkami. Rozwijała się wszechstronnie, także duchowo.

Każdego wieczoru miała zwyczaj poświęcać 1 godzinę cennego czasu na adorację Boga ukrytego w Tabernakulum. Jej mieszkanie było jedną częścią kompleksu budynków, do którego należała szkoła, kościół parafialny i plebania proboszcza. To właśnie podczas tych długich chwil spędzanych przed Obliczem Odwiecznej Miłości uświadamiała sobie kim jest i jaką wartość ma i może jeszcze mieć jej życie. Uczyła się swobodnego dialogu z Bogiem, opowiadając Mu w ciszy o sobie i wsłuchując się w Jego Serce. Chciała coraz bardziej i więcej być w sprawach swego Ojca i Stwórcy (por. Łk 2,49).

Wybierając zawód nauczycielki, Matka Maria Michaele, zgodnie z obyczajem ówczesnych czasów, decydowała się na rezygnację z zamążpójścia i z założenia rodziny. Chciała być całkowicie oddana pracy z dziećmi, które uczyła i wychowywała w szkole. Postawę charytatywną wobec ubogich wyniosła z domu rodzinnego. Jej matka, Mathilde Tönnies, troszczyła się o najbardziej potrzebujących w całej okolicy. Pozwalał na to dobrostan rodziny. Ojciec, Johann Tönnies kierował dobrze prosperującą fabryką maszyn gospodarstwa domowego i sklepem z tymi artykułami w miejscu zamieszkania w Horst – Emcher (dzisiaj Gelsenkirchen). Dochody te zapewniały rodzinie dobrą sytuację materialną. Matka Maria Michaele, czyli Adolfine Tönnies, nazywana przez najbliższych Finchen, pomagała matce w domu, a także niejednokrotnie w prowadzeniu sprzedaży w sklepie. Od młodości kształtowała w sobie cechy sprzyjające przedsiębiorczości i wrażliwości na potrzeby słabszych. Potrafiła wielkodusznie dzielić się wszystkim. Swobodnie rozdawała to, co miała, pamiętając o tym, że „radosnego dawcę miłuje Bóg” (2 Kor 9,7). Na uwagę zasługuje też fakt, że była 4. spośród 11. dzieci w rodzinie. Z biegiem lat, opiekowała się młodszym rodzeństwem.

Sytuacja domu rodzinnego, pedagogiczne wykształcenie – zdobyte w Seminarium Nauczycielskim w Münster, praca w szkole misyjnej w Rendsburg, duchowa wolność i odkrywanie siebie jako Bożego daru dla innych, pomogły Matce Marii Michaele podjąć dojrzałą decyzję o wyborze życia zakonnego. Najważniejszym czynnikiem w tej decyzji była głęboka relacja miłości z „Najpiękniejszym z synów ludzkich” (Ps 45, 3) – z Jezusem Chrystusem, odkryta i stopniowo rozwijana podczas Adoracji Najświętszego Sakramentu.

Spotkania z żywym Bogiem w Eucharystii pomagały naszej Matce Marii Michaele stać na czele Zgromadzenia w jego początkach i w zakładaniu kolejnych klasztorów (założyła ich aż 8), w których siostry inaugurowały i prowadziły modlitwę adoracji i chwały Boga ukrytego w Eucharystii. Wsłuchiwanie się w Serce Boga podczas kontemplacji nadawało odpowiedni kierunek naszym wspólnotom i prowadziło do ich wewnętrznego i zewnętrznego rozwoju. Do dziś pielęgnujemy w nich duchowość, którą pozostawiła nam Matka Maria Michaele.

Ludzi bliskich naszemu sercu uznajemy za swoje autorytety, a po śmierci, wierząc w łaskawość Boga, widzimy ich wśród grona świętych w niebie. Przez to prywatnie ich kanonizujemy i cieszymy się ich orędownictwem. Tak też właśnie jest z naszą Matką Marią Michaele.

Oies, miejsce żywej pamięci o Józefie Freinademetzu – Świętym Misjonarzu Chin

SSPS AP — Wed, 28 Jan 2026 19:54:52 +0000

Józef Freinademetz (1852-1908) jest Świętym, który ciągle inspiruje nas otwartością na natchnienia Ducha Świętego. Był człowiekiem bardzo utalentowanym, który żadnego Bożego daru „nie ukrył w ziemi” (Mt 25,18). Czuł się własnością Boga i już od młodości oddał całego siebie na służbę królestwa Bożego. Wychowany w malowniczym południowym Tyrolu, pośród ludzi posługujących się swoistym dialektem, w rodzinie ubogiej i wielodzietnej, wzrastał w katolickiej duchowości pielęgnującej szczególne nabożeństwo do cierpiącego Chrystusa, ochotnie niosącego Krzyż dla Zbawienia całej ludzkości.

Józef Freinademetz, jako młody kapłan diecezji Bolzano-Bressanone, zainspirowany misyjnym dziełem pokornego i wielkodusznego Rektora ze Steyl – Arnolda Janssena, zapragnął dzielić się Ewangelią z ludźmi nieznającymi Chrystusa. Za zgodą swego biskupa dołączył do „steylowskiego dzieła” i jako misjonarz Zgromadzenia Słowa Bożego wyjechał wiosną roku 1879 do Chin. Pierwsze lata jego misyjnej pracy w południowym Shantungu były, z powodu barier językowych i kulturowych, niezwykle trudne. Odznaczały się wyczerpującą aktywnością zakładania chrześcijańskich wspólnot. W 1881 roku chińska prowincja, w której o. Józef żył i pracował z niezwykłym zaangażowaniem, liczyła 12 milionów mieszkańców. Było w niej tylko 158 ochrzczonych osób.

Miłość do Zbawiciela i szacunek do Jego cierpienia, przyjętego dla zbawienia wszystkich ludzi, otwierały serce młodego misjonarza na spotykanych, różniących się mentalnością i kulturą, ludzi w Chinach. Przyjazne do nich nastawienie europejskiego kapłana budziło respekt i budowało trwałe więzi. Zwano go „Fu Shenfu” (Szczęśliwy Kapłan) i przyjmowano życzliwie. Zdarzały się także bardzo trudne sytuacje, w których doświadczenia o. Józefa można porównać z misyjnymi przygodami św. Pawła (Dz 14,19). Sam o. Józef mawiał, że „miłość jest tym językiem, który rozumieją wszyscy ludzie”.

Do ukochanej Ojczyzny nigdy nie powrócił. Zmarł na tyfus 28 stycznia 1908 roku w Chinach. Został również tam pochowany, w mieście Taikia. 19 października 1975 roku Joseph Freinademetz został beatyfikowany w Rzymie przez papieża Pawła VI, a 5 października 2003 roku kanonizowany przez papieża Jana Pawła II. Wspomnienie św. Józefa Freinademetza w kalendarzu liturgicznym Kościoła katolickiego przypada 29. stycznia.

Znamienny dla św. Józefa jest fakt, że nie chciał on swego życia przeżyć tylko dla siebie. Jako człowiek urodzony w górach, gdzie wszyscy ludzie musieli liczyć się z prawami surowej natury i niekiedy walczyć z jej siłą o własny byt, mógł pozostać tam przez wszystkie swoje dni przeznaczone mu przez Opatrzność na tej ziemi. Młody Józef czuł się jednak obdarowany inteligencją i talentami. Chciał się rozwijać po to, aby służyć ludziom ze względu na Chrystusa. Włożył wiele wysiłku w swoją edukację. Kształcił się pod autorytetem swoich nauczycieli w szkole podstawowej, w gimnazjum, i następnie w seminarium. Był posłuszny natchnieniom Ducha Świętego i nie poprzestał na działalności kapłańskiej tylko w swojej diecezji. Pokornie prosił biskupa o możliwość wyjazdu na misje pod patronatem zgromadzenia zakonnego, które dopiero się kształtowało. Przyzwyczajony do skromnego życia w rodzimej wiosce, nie przestraszył się ubóstwa, którego doświadczył po przyjeździe do Steyl. Zanurzony w modlitwie wewnętrznej, rozpoznawał wielkość Bożego dzieła w niepozornych początkach, powierzonych ludzkim rękom i sercom pałającym miłością Bożą. Ziarno Słowa Bożego, które o. Józef Freinademetz rzucił w ziemię Chińczyków, przynosi plony nawet dzisiaj. Nie zdołała zagłuszyć go fala komunizmu. Św. Józef nie chodził nigdy w ciemności; ponieważ szedł za Jezusem, miał Światło Życia (por. J 8,12).

Dzisiaj, osada Oies jest miejscem pamięci o Świętym Misjonarzu z Chin. Jego rodzinny dom jest dostępny dla odwiedzających w ciągu całego roku. Zgromadzono w nim wiele pamiątek po Świętym. Miejscowi ludzie chętnie gromadzą się w zadbanych, pozostawionych w starym stylu, pomieszczeniach, aby wspólnie modlić się za misje w języku ladyńskim. Obok został wybudowany niewielki dom pielgrzyma z kaplicą, w której odprawiane są Msze św. Patronat nad tym miejscem pielęgnuje Zgromadzenie Słowa Bożego, którego członkowie z wielką miłością przyjmują wszystkich gości. Okolica zachwyca pięknem Dolomitów. Można zwiedzić także położoną 2000 m. n.p.m piękną Kaplicę Krzyża św., jak również Kościół św. Leonarda w Badia – miejscowości leżącej ok. 2 km od Oies, w którym św. Józef Freinademetz został ochrzczony.