Módlmy się, abyśmy w dużych miastach, często naznaczonych anonimowością i samotnością,znaleźli nowe sposoby głoszenia Ewangelii, odkrywając twórcze ścieżki budowania wspólnoty.

Bóg obdarzył każdego z nas godnością swego dziecka. Tchnął w nas swe życie i wezwał po imieniu, które określa przynależność do Niego. W Bogu istniejemy i nie jesteśmy anonimowi. On o nikim z nas nie zapomina. Każdego zaprasza do żywej i indywidualnej relacji. Samotność, w gruncie rzeczy, cechuje te osoby, które zapomniały o Bogu i swojej tożsamości, albo przez niewiedzę, nie zbudowały relacji ze swoim Ojcem i Stwórcą. Problem ignorowania Boga w życiu indywidualnym przenosi się na kulturę funkcjonowania naszych społeczeństw.

Papież Benedykt XVI w jednej ze swych katechez o modlitwie, wygłoszonych na Placu św. Piotra w Rzymie, powiedział: „Człowiek ze swej natury jest religijny. Pragnienie Boga jest wpisane w jego serce, bo został przez Boga i dla Boga stworzony. Religijność nie wyłania się jedynie z antycznych światów, ale przenika całą historię ludzką. Tak jak człowiek z epoki jaskiniowej, tak też ten z epoki komputerowej poszukuje w doświadczeniu religijnym dróg prowadzących ku przekroczeniu jego skończoności i wychodzeniu poza egzystencję ziemską.”

Religia jest dziedziną kultury. Wspólne wyznawanie wiary w Boga i cieszenie się Jego obecnością jest postawą jak najbardziej właściwą dla ludzi próbujących tworzyć ożywione społeczności. Promuje życie i braterstwo. Niweczy samotność, wyobcowanie i wrogość wynikającą z nieznajomości osób o innej tradycji, pochodzeniu, wykształceniu, czy kolorze skóry. Ewangelia przekazuje mądrość uniwersalną, którą jest w stanie przyjąć człowiek z każdej kultury i z każdej epoki, jeśli ją usłyszy. Wydarzenia religijne mogą przekraczać progi naszych świątyń i zapraszać do wspólnego uwielbienia Boga także tych, którzy jeszcze nie są częścią wspólnoty wierzących. Są one okazją do stawiania Boga w centrum życia społeczności i odkrywania przez każdego z jej członków niepodważalnych więzi z Nim. Autentyczne dzielenie się osobistym doświadczeniem Boga jest najefektywniejszym sposobem głoszenia Ewangelii. Ewangelizować możemy jednak tylko mocą Ducha Świętego.

Módlmy się o poszanowanie i ochronę życia ludzkiego na wszystkich jego etapach, uznając w nim dar od Boga.

Życie ludzkie, od zawsze, jest chronione przez uniwersalne i niezbywalne prawo naturalne. Prawo to stanowi fundament etyki i moralności, wynika z natury ludzkiej – z samego faktu istnienia człowieka. Nie jest stanowione i obowiązuje niezależnie od tego czy zostało zatwierdzone przez władze państwowe. Zakłada, że życie ludzkie ma wartość niezależnie od okoliczności, a jego ochrona obejmuje nie tylko zakaz zabijania, ale także przeciwdziałanie przeciwko wszelkim formom przemocy. Zobowiązuje rządy państw do odpowiedzialności za zdrowie obywateli oraz do zapewnienia im godnych warunków do życia.

W gruncie rzeczy, żadne prawa stanowione nie powinny być sprzeczne z prawem naturalnym, gdyż przestrzeganie tego prawa gwarantuje szczęście indywidualnych osób i całej rodziny ludzkiej. Jesteśmy jednak świadkami tego, iż ustawodawstwa państwowe zaciemniają wartość prawa naturalnego legalizując aborcję i eutanazję, a także wprowadzając karę śmierci. Jest to dramat szerzącej się „cywilizacji śmierci”.

Prawo naturalne, o którego istnieniu nie możemy zapominać i do którego przestrzegania powinniśmy się wzajemnie zachęcać, bazuje na mądrości i miłości Bożej. Prawa stanowione zaś, nie uznając często autorytetu Boga, dążą do laicyzacji koncepcji człowieka i preferują wartości utylitarne i hedonistyczne. Przyjmują one, iż życie ludzkie ma wartość relatywną, o którą trzeba zabiegać i którą powinno się chronić, jeśli spełnia kryteria zadowalającego stanu zdrowia, sprawności fizycznej, niezależności osobistej i przydatności społecznej.

Największe religie świata przyjmują, że życie ludzkie jest darem Boga, który powołuje człowieka do istnienia. Chrześcijaństwo ukazuje Boga jako samo Życie. Wynika z tego wielki szacunek dla życia i imperatyw jego ochrony w każdej fazie, a nawet postulat nie przeszkadzania powstaniu życia. Od naszych jednak wyborów zależy to, czy zdołamy obronić w sobie mądrość Bożą i będziemy przestrzegać prawo naturalne, promujące „cywilizację miłości”, albo czy będziemy chronić swoje egoistyczne dążenia prawem stanowionym, szerzącym „cywilizację śmierci”.

Procesja Bożego Ciała to przechodzenie Bożej Chwały przez ten świat (por. Wj 33, 18-22). Eucharystia to łączenie przepaści i rozpadlin naszych serc. Budowanie więzi i jedności. Sakrament Eucharystii to cud Miłości Bożej dla nas, to rozlany na nasze rany balsam uzdrowienia, który daje życie wieczne w Bogu.

Miejsce: Klasztor Sióstr Misyjnych Służebnic Ducha Świętego, Nysa, ul. Marii Rodziewiczówny 16

 Rozpoczęcie: 24 lipca 2026, godz. 18.00

 Zakończenie: 26 lipca 2026, godz. 13.30

Tu, na ziemi nyskiej, po której wielokrotnie chodził  św. Arnold Janssen,  założyciel trzech zgromadzeń misyjnych, budując kościół i klasztor Zgromadzenia Słowa Bożego, pragniemy zgłębiać  doświadczenie Trójjedynego Boga, żyjącego i działającego w sercu każdego człowieka.

Zapraszamy osoby świeckie i konsekrowane  na rekolekcje weekendowe ze Słowem Bożym, które przeżywane  będą w całkowitej ciszy. To czas dla każdego, kto poszukuje głębszego wyciszenia  i wsłuchiwania się w głos Boga w Słowie Bożym oraz we własnym sercu. Uczestnicy rekolekcji zobowiązują się do zachowania całkowitego milczenia w wyznaczonym czasie.

Zgłoszenia prosimy kierować  na adres mailowy: aleksandrahuf@gmail.com

Prosimy zabrać ze sobą Pismo św. i notatnik.

Całkowity koszt wynosi 300 zł ( w tym noclegi w pojedynczych pokojach, wyżywienie…). Ilość miejsc ograniczona.

Zapowiedź: W Adwencie proponujemy termin: 4-6 grudnia 2026.

Jeżeli ktoś będzie zmuszony wycofać swoje zgłoszenie, bardzo prosimy o jak najwcześniejsze poinformowanie.

Módlmy się, aby sport był narzędziem pokoju, spotkania i dialogu między kulturami i narodami oraz promował takie wartości jak szacunek, solidarność i rozwój osobisty.

„W zdrowym ciele, zdrowy duch” – syntezuje często powtarzaną mądrość starożytna sentencja, która trafnie podkreśla jedność człowieka w wymiarze cielesnym i duchowym oraz zasadność integralnego rozwoju każdej osoby. Sport jest tą dziedziną kultury, w którą od najmłodszych lat wszyscy się angażujemy, gdyż chcemy być zdrowymi. Nawet nauka chodzenia uważana jest za aktywność sportową. Doświadczenia z uczestnictwa w grach sportowych w grupie, podczas których uczymy się solidarności, szacunku, braterstwa oraz aktywnego zaangażowania, aby razem osiągnąć zamierzony cel, przenosimy później na życie społeczne. Uprawiając sport wzrastamy w samodyscyplinie, opanowaniu, uwagi i otwartości na innych, a także nabywamy umiejętności rezygnowania z tego, co nie służy naszemu rozwojowi fizycznemu, psychicznemu i społecznemu.

Z okazji igrzysk olimpijskich, które odbywały się w lutym 2026 r. we Włoszech, papież Leon XIV opublikował List apostolski pt. „Życie w obfitości”. W dokumencie tym czytamy m.in.: „Uprawianie sportu jest aktywnością powszechną, dostępną dla wszystkich i zdrową dla ciała i ducha, do tego stopnia, że stanowi uniwersalny wyraz człowieczeństwa. /…/ Sport ma istotne znaczenie w większości kultur. Stanowi on doskonałą przestrzeń do nawiązywania relacji i dialogu z naszymi braćmi i siostrami wyznającymi inne tradycje religijne, a także z tymi, którzy nie identyfikują się z żadną z nich.”.

Sport na arenie międzynarodowej to nie tylko wielkie wydarzenia olimpijskie i nie tylko rywalizacja profesjonalistów o medale. Nasze społeczeństwa, szczególnie te wielkomiejskie, stają się coraz bardziej wspólnotami wielokulturowymi i wielonarodowymi. Przeznaczone w nich miejsca do rekreacji i sportu to tereny spotkań, dialogu oraz wartościowego spędzania wolnego. Kształtowana i przestrzegana tam wzajemna akceptacja innych, zauważanie ich osiągnięć, nawiązywanie przyjaźni, ponadto mobilizowanie się do wysiłku i pracy nad sobą, wybiega ponad utarte stereotypami zachowania, przełamuje bariery kulturowe, kształtuje człowieczeństwo formatu – według miary Chrystusa, który nie czyni podziałów między ludźmi, i w którym wszyscy jesteśmy Jego braćmi.

Pokój jest świadomą decyzją dojrzałego człowieczeństwa, które promuje rozwój, wybiera uczciwą rywalizację, zachęca do samodyscypliny i pracy, rzuca odważne wyzwania innym po to, aby cieszyć się wielkością możliwości człowieka, uznającego autorytet Boga i żyjącego pełnią w Jego Obecności.

Eucharystię odprawi o. Andrzej Fałat SVD, misjonarz z Papui – Nowej Gwinei

„Przybądź Duchu Święty, napełnij serca swoich wiernych i zapał w nich ogień swojej miłości, bo Ty jednoczysz we wspólnej wierze wszystkie narody. Alleluja!” (Ant. )

Pan Jezus w czasie Ostatniej Wieczerzy oswajał Apostołów z tajemnicą swego odejścia do Ojca (J 14-16). Mówił im o tym kształtując w ich sercach poczucie korzyści, jakie ich czekają, kiedy Go już między nimi nie będzie (J 14, 2-3; J 16, 7-11). Objawiał im także potęgę sprawiedliwości Boga, który pragnie wiecznej chwały dla każdego człowieka.

Nie jesteśmy przeznaczeni do życia tylko na ziemi pośród niepowodzeń, cierpień, chorób i porażek. Bóg stworzył nas na swój obraz (Rdz 1, 27), tchnął w nasze istnienie Ducha Miłości (Rdz 2, 7) i w swej sprawiedliwości przeznaczył do życia w Jego chwale. Jesteśmy zbyt cenni dla Boga, aby mógł On o nas zapomnieć i odrzucić od swego Królestwa.

Dlatego też Jezus, nie przestając być Bogiem, przyjął postać człowieka (Flp 2, 6-7) i przez swoje piękne życie na ziemi oraz przez śmierć i zmartwychwstanie utorował nam drogę do prawdziwej jedności z Ojcem. Przyjmując zbawienie Jezusa, przyjmujemy chwałę Boga. Duch Święty czyni nas uczestnikami Boskiej natury (2P 1, 4). Dzięki Jego mocy, która przenika wszystko (1 Kor 2, 10), jesteśmy zanurzeni w Bogu. Żyjemy Jego Miłością i jego Życiem, ale jesteśmy zupełnie wolni w wyborach i decyzjach. Wolność jest przywilejem synów i córek Boga. Możemy trwać w Bogu lub Mu się sprzeciwiać, poddając w wątpliwość Jego rzetelność, kierując się egoistycznymi namiastkami szczęścia i opowiadając się za złem i śmiercią. Bóg zawsze uszanuje nasz wybór. Czyni tak, ponieważ dał nam w obfitości swego Ducha Świętego, który kształtuje nasze sumienie i pomaga w rozumnych wyborach. Duch Święty podpowiada nam także, że nasze szczęście jest możliwe tylko w Bogu i zawsze będzie walczył o nas.

W zamęcie i ciemnościach świata, często zaciera się granica miedzy dobrem a złem. Co więcej, zło jest usprawiedliwiane dobrem. Bez Ducha Świętego gubimy się i tracimy mądrość życia. Nasze wybory dobra są ograniczone przez brak zdecydowanego zaangażowania w szukanie prawdy. Duch Święty nie zostawia nas samymi. Prowadzi nas do pełni Prawdy (J 14, 17. 26; 15, 26; 16, 13) o miłości i sprawiedliwości Boga względem nas. Dzięki Duchowi Świętemu mamy Światło na drodze życia i szansę ciągłego odzyskiwania zacieranej przez błędy w miłości łaski ukochanych dzieci Boga. Duch Święty działa w sakramentach Kościoła. Przyjmując je, przyjmujemy Boże Życie. Mamy wiarę, ufność i mądrość wyboru Boga.

Świadomy wybór Boga to radość istnienia, akceptacja siebie i innych ludzi, męstwo w znoszeniu trudności, umiejętność zdrowej troski o powierzone nam osoby i zadania oraz głęboki pokój w wyrażaniu naszemu Stwórcy i Ojcu czci poprzez modlitwę i całe życie.

Boża sprawiedliwość wyraża się w tym, że Bóg zbawił nas przez swego Jednorodzonego Syna i przeznaczył do wiecznej chwały w niebie, jeśli Go faktycznie wybierzemy w wolności serca i przyjmiemy w całym życiu. Sprawiedliwość Boża opiera się na darze możliwości racjonalnego wyboru Boga – Najwyższego Dobra człowieka.

Duch Święty przekonuje nas o tym, że nie należymy do świata, ale do Boga. Trwajmy więc w otwartości na Jego natchnienia, a nie znużymy się życiem i nie będziemy błądzić.