Procesja Bożego Ciała to przechodzenie Bożej Chwały przez ten świat (por. Wj 33, 18-22). Eucharystia to łączenie przepaści i rozpadlin naszych serc. Budowanie więzi i jedności. Sakrament Eucharystii to cud Miłości Bożej dla nas, to rozlany na nasze rany balsam uzdrowienia, który daje życie wieczne w Bogu.

Miejsce: Klasztor Sióstr Misyjnych Służebnic Ducha Świętego, Nysa, ul. Marii Rodziewiczówny 16

 Rozpoczęcie: 24 lipca 2026, godz. 18.00

 Zakończenie: 26 lipca 2026, godz. 13.30

Tu, na ziemi nyskiej, po której wielokrotnie chodził  św. Arnold Janssen,  założyciel trzech zgromadzeń misyjnych, budując kościół i klasztor Zgromadzenia Słowa Bożego, pragniemy zgłębiać  doświadczenie Trójjedynego Boga, żyjącego i działającego w sercu każdego człowieka.

Zapraszamy osoby świeckie i konsekrowane  na rekolekcje weekendowe ze Słowem Bożym, które przeżywane  będą w całkowitej ciszy. To czas dla każdego, kto poszukuje głębszego wyciszenia  i wsłuchiwania się w głos Boga w Słowie Bożym oraz we własnym sercu. Uczestnicy rekolekcji zobowiązują się do zachowania całkowitego milczenia w wyznaczonym czasie.

Zgłoszenia prosimy kierować  na adres mailowy: aleksandrahuf@gmail.com

Prosimy zabrać ze sobą Pismo św. i notatnik.

Całkowity koszt wynosi 300 zł ( w tym noclegi w pojedynczych pokojach, wyżywienie…). Ilość miejsc ograniczona.

Zapowiedź: W Adwencie proponujemy termin: 4-6 grudnia 2026.

Jeżeli ktoś będzie zmuszony wycofać swoje zgłoszenie, bardzo prosimy o jak najwcześniejsze poinformowanie.

Módlmy się, aby sport był narzędziem pokoju, spotkania i dialogu między kulturami i narodami oraz promował takie wartości jak szacunek, solidarność i rozwój osobisty.

„W zdrowym ciele, zdrowy duch” – syntezuje często powtarzaną mądrość starożytna sentencja, która trafnie podkreśla jedność człowieka w wymiarze cielesnym i duchowym oraz zasadność integralnego rozwoju każdej osoby. Sport jest tą dziedziną kultury, w którą od najmłodszych lat wszyscy się angażujemy, gdyż chcemy być zdrowymi. Nawet nauka chodzenia uważana jest za aktywność sportową. Doświadczenia z uczestnictwa w grach sportowych w grupie, podczas których uczymy się solidarności, szacunku, braterstwa oraz aktywnego zaangażowania, aby razem osiągnąć zamierzony cel, przenosimy później na życie społeczne. Uprawiając sport wzrastamy w samodyscyplinie, opanowaniu, uwagi i otwartości na innych, a także nabywamy umiejętności rezygnowania z tego, co nie służy naszemu rozwojowi fizycznemu, psychicznemu i społecznemu.

Z okazji igrzysk olimpijskich, które odbywały się w lutym 2026 r. we Włoszech, papież Leon XIV opublikował List apostolski pt. „Życie w obfitości”. W dokumencie tym czytamy m.in.: „Uprawianie sportu jest aktywnością powszechną, dostępną dla wszystkich i zdrową dla ciała i ducha, do tego stopnia, że stanowi uniwersalny wyraz człowieczeństwa. /…/ Sport ma istotne znaczenie w większości kultur. Stanowi on doskonałą przestrzeń do nawiązywania relacji i dialogu z naszymi braćmi i siostrami wyznającymi inne tradycje religijne, a także z tymi, którzy nie identyfikują się z żadną z nich.”.

Sport na arenie międzynarodowej to nie tylko wielkie wydarzenia olimpijskie i nie tylko rywalizacja profesjonalistów o medale. Nasze społeczeństwa, szczególnie te wielkomiejskie, stają się coraz bardziej wspólnotami wielokulturowymi i wielonarodowymi. Przeznaczone w nich miejsca do rekreacji i sportu to tereny spotkań, dialogu oraz wartościowego spędzania wolnego. Kształtowana i przestrzegana tam wzajemna akceptacja innych, zauważanie ich osiągnięć, nawiązywanie przyjaźni, ponadto mobilizowanie się do wysiłku i pracy nad sobą, wybiega ponad utarte stereotypami zachowania, przełamuje bariery kulturowe, kształtuje człowieczeństwo formatu – według miary Chrystusa, który nie czyni podziałów między ludźmi, i w którym wszyscy jesteśmy Jego braćmi.

Pokój jest świadomą decyzją dojrzałego człowieczeństwa, które promuje rozwój, wybiera uczciwą rywalizację, zachęca do samodyscypliny i pracy, rzuca odważne wyzwania innym po to, aby cieszyć się wielkością możliwości człowieka, uznającego autorytet Boga i żyjącego pełnią w Jego Obecności.

Eucharystię odprawi o. Andrzej Fałat SVD, misjonarz z Papui – Nowej Gwinei

„Przybądź Duchu Święty, napełnij serca swoich wiernych i zapał w nich ogień swojej miłości, bo Ty jednoczysz we wspólnej wierze wszystkie narody. Alleluja!” (Ant. )

Pan Jezus w czasie Ostatniej Wieczerzy oswajał Apostołów z tajemnicą swego odejścia do Ojca (J 14-16). Mówił im o tym kształtując w ich sercach poczucie korzyści, jakie ich czekają, kiedy Go już między nimi nie będzie (J 14, 2-3; J 16, 7-11). Objawiał im także potęgę sprawiedliwości Boga, który pragnie wiecznej chwały dla każdego człowieka.

Nie jesteśmy przeznaczeni do życia tylko na ziemi pośród niepowodzeń, cierpień, chorób i porażek. Bóg stworzył nas na swój obraz (Rdz 1, 27), tchnął w nasze istnienie Ducha Miłości (Rdz 2, 7) i w swej sprawiedliwości przeznaczył do życia w Jego chwale. Jesteśmy zbyt cenni dla Boga, aby mógł On o nas zapomnieć i odrzucić od swego Królestwa.

Dlatego też Jezus, nie przestając być Bogiem, przyjął postać człowieka (Flp 2, 6-7) i przez swoje piękne życie na ziemi oraz przez śmierć i zmartwychwstanie utorował nam drogę do prawdziwej jedności z Ojcem. Przyjmując zbawienie Jezusa, przyjmujemy chwałę Boga. Duch Święty czyni nas uczestnikami Boskiej natury (2P 1, 4). Dzięki Jego mocy, która przenika wszystko (1 Kor 2, 10), jesteśmy zanurzeni w Bogu. Żyjemy Jego Miłością i jego Życiem, ale jesteśmy zupełnie wolni w wyborach i decyzjach. Wolność jest przywilejem synów i córek Boga. Możemy trwać w Bogu lub Mu się sprzeciwiać, poddając w wątpliwość Jego rzetelność, kierując się egoistycznymi namiastkami szczęścia i opowiadając się za złem i śmiercią. Bóg zawsze uszanuje nasz wybór. Czyni tak, ponieważ dał nam w obfitości swego Ducha Świętego, który kształtuje nasze sumienie i pomaga w rozumnych wyborach. Duch Święty podpowiada nam także, że nasze szczęście jest możliwe tylko w Bogu i zawsze będzie walczył o nas.

W zamęcie i ciemnościach świata, często zaciera się granica miedzy dobrem a złem. Co więcej, zło jest usprawiedliwiane dobrem. Bez Ducha Świętego gubimy się i tracimy mądrość życia. Nasze wybory dobra są ograniczone przez brak zdecydowanego zaangażowania w szukanie prawdy. Duch Święty nie zostawia nas samymi. Prowadzi nas do pełni Prawdy (J 14, 17. 26; 15, 26; 16, 13) o miłości i sprawiedliwości Boga względem nas. Dzięki Duchowi Świętemu mamy Światło na drodze życia i szansę ciągłego odzyskiwania zacieranej przez błędy w miłości łaski ukochanych dzieci Boga. Duch Święty działa w sakramentach Kościoła. Przyjmując je, przyjmujemy Boże Życie. Mamy wiarę, ufność i mądrość wyboru Boga.

Świadomy wybór Boga to radość istnienia, akceptacja siebie i innych ludzi, męstwo w znoszeniu trudności, umiejętność zdrowej troski o powierzone nam osoby i zadania oraz głęboki pokój w wyrażaniu naszemu Stwórcy i Ojcu czci poprzez modlitwę i całe życie.

Boża sprawiedliwość wyraża się w tym, że Bóg zbawił nas przez swego Jednorodzonego Syna i przeznaczył do wiecznej chwały w niebie, jeśli Go faktycznie wybierzemy w wolności serca i przyjmiemy w całym życiu. Sprawiedliwość Boża opiera się na darze możliwości racjonalnego wyboru Boga – Najwyższego Dobra człowieka.

Duch Święty przekonuje nas o tym, że nie należymy do świata, ale do Boga. Trwajmy więc w otwartości na Jego natchnienia, a nie znużymy się życiem i nie będziemy błądzić.

„Opiekunowi sierot i Panu, pójdźmy się pokłonić …”

Módlmy się, aby wszyscy – od dużych producentów po drobnych konsumentów – unikali marnowania żywności i dążyli do zapewnienia każdemu dostępu do pożywienia dobrej jakości.

Ziemia jest dziełem Boga. Jej mieszkańcy nie są przypadkowymi bytami. Istnieją w czasie i miejscu przyzwolonym przez Boga. Ich życie ma znaczenie w Jego planach. Zasoby ziemi są tak bogate, że według idei stworzenia, nie powinno nikomu brakować potrzebnego pożywienia. Wyrażając się alegorycznie, można powiedzieć, że Bóg przygotował z planety ziemi dom dla ludzi, w którym ustawił stół i położył na nim chleb. Każdy może podchodzić do tego stołu i łamać tyle chleba, ile potrzebuje, aby nie być głodnym. Tymczasem w wielu miejscach naszego świata są osoby, które głodują i mają ograniczony dostęp do wody pitnej, a w innych miejscach marnują się tony żywności, pociągając za sobą straty ekonomiczne nadprodukcji, budząc wyrzuty sumienia wobec ubogich oraz generując świadomość nadmiernej eksploatacji środowiska i jego zaśmiecania. Problem marnowania żywności ma dzisiaj zasięg globalny. Wypływa z nieudolnego zarządzania powierzoną nam ziemią, a raczej z nieumiejętności współpracy tych, w których rękach ów zarząd spoczywa.

„Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba podnoszą z ziemi przez uszanowanie dla darów Nieba… Tęskno mi, Panie…” pisał C. K. Norwid (1821-1883) w utworze „Moja piosnka II”. Wiersz ten jest niejako ukłonem wobec uniwersalnych, ludzkich i chrześcijańskich wartości, które w dzieciństwie ukształtowały sumienie poety, i które budzą tęsknotę za zagubionym obyczajem ludzkiej cywilizacji. Tekst liryku zwraca uwagę na to, że szacunek wobec autorytetu Boga jest również szacunkiem wobec potrzeb innego człowieka, z którym „darami Nieba” trzeba się umiejętnie dzielić, aby się nie marnowały. Dary te są dla wszystkich i nikt nie ma prawa ich sobie przywłaszczać, aby ograbiać i zniewalać innych. Panujący w obecnych czasach egoizm, konkurencja oraz dążenie do władzy i dominacji aroganckich jednostek, powodują niesamowity chaos i narzucanie, komu się da, innego porządku, niż ten Boży. Odwracanie się od Boga i Jego przykazań, jest rezygnacją z Mądrości i Miłości, Która obejmuje całe stworzenie oraz pragnie jego piękna, dobra i życia.

Dusza, która wysławia dobroć swego Pana,
Jest przez Niego szczególnie umiłowana.
Jest zawsze bliską zdroju żywego
I czerpie łaski z miłosierdzia Bożego. (Dz 1225)

Uwielbiaj, duszo moja, miłosierdzie Pana,
Raduj się w Nim, serce moje całe,
Boś na to przez Niego wybrana,
By szerzyć miłosierdzia Jego chwałę.

Dobroci Jego nikt nie zgłębił, nikt nie zmierzy,
Litość Jego jest niepoliczona,
Doznaje tego każda dusza, która się do Niego zbliży,
On ją osłoni i przytuli do miłosiernego łona.

Szczęśliwa dusza, która zaufała Twej dobroci
I zdała się całkowicie na miłosierdzie Twoje,
Dusza jej napełniona pokojem miłości,
Wszędzie jej bronisz, jako dziecię swoje.

O duszo, ktokolwiek ty jesteś na świecie,
Choćby grzechy twoje były czarne jak noc,
Nie lękaj się Boga, ty słabe dziecię,
Bo wielka jest miłosierdzia Bożego moc. (Dz 1652)