Dusza, która wysławia dobroć swego Pana,
Jest przez Niego szczególnie umiłowana.
Jest zawsze bliską zdroju żywego
I czerpie łaski z miłosierdzia Bożego. (Dz 1225)

Uwielbiaj, duszo moja, miłosierdzie Pana,
Raduj się w Nim, serce moje całe,
Boś na to przez Niego wybrana,
By szerzyć miłosierdzia Jego chwałę.

Dobroci Jego nikt nie zgłębił, nikt nie zmierzy,
Litość Jego jest niepoliczona,
Doznaje tego każda dusza, która się do Niego zbliży,
On ją osłoni i przytuli do miłosiernego łona.

Szczęśliwa dusza, która zaufała Twej dobroci
I zdała się całkowicie na miłosierdzie Twoje,
Dusza jej napełniona pokojem miłości,
Wszędzie jej bronisz, jako dziecię swoje.

O duszo, ktokolwiek ty jesteś na świecie,
Choćby grzechy twoje były czarne jak noc,
Nie lękaj się Boga, ty słabe dziecię,
Bo wielka jest miłosierdzia Bożego moc. (Dz 1652)

Módlmy się za kapłanów przeżywających kryzys w swoim powołaniu, aby znaleźli towarzyszenie duchowe, którego potrzebują i aby wspólnoty wspierały ich w duchu zrozumienia i modlitwy.

Przyjęcie powołania kapłańskiego i jego realizacja nie jest jednorazową decyzją. Jest to postawa ciągłego potwierdzania Bogu wyboru życia dla Niego, w służbie Kościołowi i konkretnym ludziom, w zgodzie z kryteriami ewangelicznymi. Kapłani posługujący we wspólnocie Kościoła są ludźmi, którzy – podobnie jak inni im współcześni – podlegają oddziaływaniu dokonujących się przemian społecznych, kulturowych i politycznych. Ulegają także procesom zmian biegu lat swego życia. Chociaż ubogaceni duchowymi darami i łaską, żyją pośród ludzi tego świata i nie są chronieni przed destrukcjami w nim panującymi. Wręcz przeciwnie, jako duchowni przywódcy powierzonych im wspólnot, stoją na ich czele, prowadzą je oraz dźwigają na swych barkach ich trudy i słabości. Mają za zadanie, przez głoszenie Słowa Bożego i sprawowanie sakramentów, przypominać ludziom o Bożej obecności oraz jednoczyć ich z Nim.

Momenty i sytuacje kryzysowe wpisują się w życie każdego człowieka. Są nieodzownymi czynnikami poszczególnych procesów wzrostu i rozwoju. Przynaglają do zatrzymania się i refleksji. Mobilizują do myślenia, aby efektywniej podjąć pracę, zaakceptować ograniczenia, spojrzeć na problemy przez pryzmat Bożego światła. Mogą mieć także oddziaływanie negatywne i prowadzić do depresji, popadania w nałogi lub prowadzenie podwójnego stylu życia.

Dobrze jest mieć kogoś zaufanego, kto w czasie kryzysu wesprze duchowo i pomoże zwycięsko przejść przez etap wewnętrznej rozterki i walki. Po chrześcijańsku zachowa się wspólnota, w której posługuje przeżywający kryzys kapłan, gdy okaże mu zrozumienie i otoczy go modlitwą

Wszystkim nam zależy, aby kapłani, których Bóg postawił na naszej drodze, przeżywali konstruktywnie swoje kryzysy powołania. Jeśli będzie to dla nich czas twórczego przełomu, będziemy mieć dobrych przywódców duchowych i skorzystamy z ich doświadczenia, gdy sami będziemy przechodzić przez osobiste kryzysy. Bądźmy więc dla nich otwarci. Wspierajmy ich modlitwą i zrozumieniem, gdyż każdy z nas, na swojej drodze życia, musi ciągle mierzyć się z wyzwaniami i próbami.

NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO
Jutrznia                                                        6.00
Msza Św.                                                     9.00
Nowenna do Miłosierdzia Bożego         15.45
Nieszpory                                                    18.00

PONIEDZIAŁEK WIELKANOCNY
Jutrznia                                                        5.45
Msza Św.                                                     9.00
Nowenna do Miłosierdzia Bożego         15.30
Nieszpory                                                    18.00

WTOREK – SOBOTA W OKTAWIE WIELKANOCY
Jutrznia                                                        5.30
Msza Św.                                                     7.00
Nieszpory                                                    18.00

NIEDZIELA MIŁOSIERDZIA BOŻEGO
Jutrznia                                                        5.45
Msza Św.                                                     9.00
Godzina Miłosierdzia                               15.00
Nieszpory                                                    18.00

Tym razem, dzięki subtelnemu prowadzeniu przez o. Sławomira Badynę OSB, mogłyśmy przeprowadzić osobistą refleksję na temat postrzegania Boga, siebie i otaczającej nas rzeczywistości. Nawrócenie to zmiana myślenia. Bardzo często utarte przez lata i dobrze zakorzenione w naszych głowach stereotypy myślenia, wykrzywiają właściwy obraz, rozstrajają nas wewnętrznie i nie służą prawdzie. Mamy trudności, aby dać się prowadzić Duchowi Świętemu, ponieważ posiadamy inne wyobrażenie o tym, jak wszystko wokół nas ma wyglądać i się realizować. Biblijne przykłady, podane przez o. Sławomira w czasie konferencji: Naaman, Saul, Milka czy Młodszy Syn z Przypowieści o Miłosiernym Ojcu, naświetliły nam omawiany problem. Dzięki łasce Bożej i systematycznej pracy nad sobą możemy przeciwstawiać się błędnemu myśleniu. Możemy stawać się osobami wolnymi i szczęśliwymi w służbie Bogu i ludziom.

Eucharystia, Adoracja Najświętszego Sakramentu, okazja do spowiedzi, dobra konferencja, a także serdeczne spotkanie przy kawie to stały program formacyjnych spotkań. Oby czas spędzony w ten sposób odnawiał nas wewnętrznie i owocował przemianą naszych serc oraz czynił z nas ludzi zdolnych patrzeć na siebie i świat Jego oczami.

Dziękujemy naszym Prezbiterom za posługę, s. Jolancie oraz wszystkim przybyłym na to spotkanie Siostrom za obecność, wspólną modlitwę i dzielenie się sobą, a także za miłe upominki. Niech zdobyte treści ubogacają na długo naszą osobistą modlitwę.

Módlmy się, aby narody dążyły do skutecznego rozbrojenia, zwłaszcza nuklearnego i aby światowi przywódcy wybierali drogę dialogu i dyplomacji zamiast przemocy.

„Pan jest wielki i działa cuda” (Ps 86,10). Wiara pozwala nam trwać w pewności, że „dla Boga nie ma nic niemożliwego” (Łk 1,37), a nasza gorliwa modlitwa ma autentyczny wpływ na bieg historii świata. Właśnie o cud przemiany ludzkich serc mamy się modlić, jeśli myślimy o skutecznym rozbrojeniu nuklearnych mocarstw. Nasz świat wszedł w tzw. „Erę nuklearną” od sierpnia 1945 r., kiedy to armia USA zrzuciła dwie atomowe bomby na Hiroszimę i Nagasaki. Ogromna skala zniszczenia i strach przed eksplozją kolejnych ładunków jądrowych doprowadziły Japonię do kapitulacji, a przez to do zakończenia II wojny światowej. Choć podpisano rozejm, to jednak rozpoczął się absurdalny wyścig zbrojeń. Posiadanie broni jądrowej i chęć zastraszania nią innych krajów stało się priorytetem dla światowych przywódców.

Z biegiem lat wielokrotnie negocjowano na temat zbrojeń i zawierano umowy ograniczające rozwój badań nad produkcją i testowaniem bomby atomowej. Szczególną ideą było nie przekazywanie technologii jądrowej państwom, które jeszcze bomby atomowej nie zbudowały. Nie ograniczało to jednak poczynań w tej dziedzinie krajów nuklearnych. W rezultacie, 24 września 1996 r., został podpisany w Nowym Jorku międzynarodowy Traktat o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową. Do października 2023 r. dokument ten podpisało 187 państw. Trudną wiadomością jest jednak fakt, że nie wszystkie państwa, które posiadają arsenały nuklearne, chcą się podporządkować dyscyplinie określonej przez tenże Traktat. Są też takie kraje, które pomimo złożonej sygnatury prowadzą potajemnie badania i posiadają aktywne bomby.

Nasze życie na ziemi jest bardzo krótkie. Mamy pozostawić dla następnych pokoleń przestrzeń niezdegradowaną. Budowa każdej bomby pochłania ogromne koszty. Lepiej więc ukierunkowywać badania naukowe i przekazywanie pieniędzy na rozwój człowieka, ulepszanie warunków życia i na produkcję koniecznego pożywienia, niż na niszczycielskie bomby. Wojna nuklearna może doprowadzić do całkowitej zagłady ziemi. Konflikty międzynarodowe możemy rozwiązywać poprzez dialog i dyplomację. Są to sposoby bardziej godne człowieka niż zbrojenie i prowadzenie wojen.

Wyjazd formacyjny na Filipiny, do naszego klasztoru Najświętszego Sakramentu w Baguio, był dla mnie bogaty w doświadczenie nowego podejścia do kształtowania i rozwijania się jako osoby zakonnej. Kurs IFC (International Formators’ Course) trwał sześć miesięcy i zakończył się trzydziestodniowymi rekolekcjami, pod przewodnictwem o. Renato SVD. Program był przygotowany i przeprowadzony przez siostry misyjne SSpS: s. Tinę i s. Milę, które mieszkały w pokojach gościnnych naszego klasztoru i jadały z nami wspólnie posiłki. Ich ważnym wkładem – obok dzielonej wiedzy m. in. z zakresu duchowości pokolenia naszych założycieli, psychoseksualnego rozwoju i porozumienia bez przemocy – było cierpliwe i indywidualne towarzyszenie, które dotykało głębi psychiki i ducha. Dla personalnego urozmaicenia podmiotu wykładowczego oraz poszerzenia przekazywanych treści byli zapraszani też inni prelegenci, którzy zajmują się: psychologią (s. Aida RSCJ, s. Angel SSpS, s. Micheala SSpS), duchowością (s. Benilda SSpS), biblistyką (o. Sanchez SVD) czy misjologią (o. Alan OAR).

Egzotyka Filipin ubogaciła mnie wewnętrznie. W klimacie klasztornej ciszy i skupienia ukazywano mi drogi do budowania siostrzanej wspólnoty, w której „przez słuchanie własnego serca” mogę wzrastać i poznawać swoją wartość, a także pomagać w tym innym. Między siostrami panowała wzajemna akceptacja, współpraca i życzliwe przyjęcie kobiecej kruchości, co umożliwiało odkrywanie potencjału i silnych stron każdej z nas z osobna. W grupie trzynastu sióstr, w pełnym zaufania dialogu i dzieleniu się intymnymi sprawami naszych życiorysów, została stworzona „sacred ground” – święta ziemia objawienia Bożej miłości do każdej z nas.

Duch Boży delikatnie otwierał nasze oczy na wartość miłości siostrzanej, pomagał dostrzegać i korzystać z narzędzi i środków formacyjnych, które tworzą „koinonię” – komunię. Cel, do którego zdążałyśmy, to osiągnięcie ludzkiej i religijnej dojrzałości. Nasza transformacja w Duchu Świętym, w Chrystusa – naszą nadzieję jest życiodajna także dla naszych wspólnot, do których powróciłyśmy.

Kurs dał mi możliwość uczestnictwa w procesie formacyjnym, który integruje pozytywne i negatywne aspekty życia, pomógł mi docenić moje osobiste powołanie i dotrzeć do niematerialnych zasobów złożonych w moim ludzkim wnętrzu.

Czas zaprzyjaźniania się z sobą samą, z moimi współsiostrami i z Trójjedynym Bogiem był wielką łaską Roku Jubileuszowego 2025. Wierzę, że Maryja, nasza Czarna Madonna, wyprosiła mi ten przywilej.