Historia Zgromadzenia

Nasze Zgromadzenie Służebnic Ducha Świętego od Wieczystej Adoracji (SSpSAP) zostało założone 8 grudnia 1896 r. przez św. Arnolda Janssena w Steyl (Holandia). Zostało ono wyodrębnione z czynnego, misyjnego Zgromadzenia Służebnic Ducha Świętego (SSpS), założonego 8 grudnia 1889 r.

SSpSAP jest trzecim Zgromadzeniem założonym przez św. Arnolda Janssena. Dwa pierwsze, tj. Zgromadzenie Słowa Bożego (męskie, założone 8.09.1875 r.) i wspomniane już Zgromadzenie Służebnic Ducha Świętego powstały w celu zrzeszenia misjonarzy i misjonarek niosących Dobrą Nowinę do narodów nieznających Jezusa Chrystusa, aby wszyscy ludzie mogli żyć w łasce i ze świadomością umiłowanych dzieci Bożych.

Św. Arnold pełen ducha modlitwy i ducha misyjnego był przekonany o tym, że owoce działalności misyjnej są uzależnione od błogosławieństwa i łask wypraszanych na modlitwie.

 

Dlatego też dążąc do utworzenia naszego Zgromadzenia, którego członkinie uczyniłyby z modlitwy główne zadanie swego życia, pragnął przede wszystkim zapewnić wsparcie duchowe misjonarzom i misjonarkom dwóch już wcześniej założonych Zgromadzeń. 22.04.1891 r. podczas obrad II Kapituły Generalnej SVD podjęto decyzje o jak najszybszym powołaniu do życia kontemplacyjnej gałęzi misyjnego zgromadzenia SSpS.

8 grudnia 1896 r. sześć sióstr misyjnych otrzymało z rąk Założyciela różowe habity oraz białe szkaplerze i welony, na znak szczególnego poświęcenia się Duchowi Świętemu i Maryi – Niepokalanej Oblubienicy Ducha Świętego i rozpoczęło nowicjat już jako członkinie oddzielnej wspólnoty nowej gałęzi Zgromadzenia. Były to: s. M. Michaele (Adolfine Tönnies), s. M. Gertrudis (Mathilde Stellermann), s. M. Seraphim (Marie van Basten Batenburg), s. M. Scholastica (Gertrud Schlüter), s. M. Agnes (Emilie Hampel) i s. M. Theresia (Christine Fecke).

Początkowo SSpS i SSpSAP były jednym Zgromadzeniem o dwóch gałęziach: misyjnej i kontemplacyjnej, mającym wspólną regułę oraz przełożonego generalnego św. Arnolda Janssena – do 4.11.1906 r., a następnie do 1922 r. mianowanego przez o. Arnolda dyrektora – o. Hermana auf der Heide. Obydwie gałęzie miały jednak swoje przełożone wspólnot.

Szybki rozwój obydwu gałęzi, zwłaszcza czynnej, oraz odmienny sposób życia i działalności zadecydowały o ich rozdzieleniu oraz o zredagowaniu dla gałęzi kontemplacyjnej oddzielnej reguły. Decyzję tę podjęto w 1922 r. na II Kapitule Generalnej Zgromadzenia SSpS i SSpSAP.

W pierwszych latach istnienia siostry obu wspólnot mieszkały w Steyl w jednym klasztorze, mającym oddzielne pomieszczenia o ścisłej klauzurze dla sióstr kontemplacyjnych. W latach 1890 – 1904 był nim obecny Dom św. Grzegorza,

hist_zgromadzenia_1

 

a od 1904 – Klasztor Najświętszego Serca Jezusa, który jest do dzisiaj Domem Macierzystym Zgromadzenia SSpS.

hist_zgromadzenia_2

 

Z czasem wraz ze wzrostem powołań, jeden klasztor stał się zbyt ciasny dla obu wspólnot. 9 grudnia 1912 r. położono kamień węgielny pod budowę oddzielnego domu – Klasztoru Ducha Świętego dla SSpSAP.

hist_zgromadzenia_3

W 1914 r. ukończono budowę – poświęcenie nastąpiło 26 sierpnia. Stał się on Domem Macierzystym Zgromadzenia.

Do wewnętrznego rozwoju naszego Zgromadzenia oraz do duchowej formacji pierwszych jego członkiń, a także do wypracowania pierwszych samodzielnych konstytucji, których zatwierdzenie przez Stolicę Apostolską nastąpiło w 1933 r. przyczyniła się znacznie Matka Maria Michaele – Adolfine Tönnis.
Jej duchowa mądrość, otwartość na natchnienia Ducha Świętego, a także szczera współpraca i uległość wobec św. Arnolda Janssena spowodowały, iż została ona Współzałożycielką Zgromadzenia. Dzięki jej staraniom m.in. Zgromadzenie otrzymało 7.11.1915 r. zezwolenie na wieczystą adorację Najświętszego Sakramentu oraz zgodę na poszerzenie Oficjum ku czci Ducha Świętego o cały brewiarz kanoniczny.

 

hist_zgromadzenia_4

Pierwszą przełożoną wspólnoty kontemplacyjnej SSpSAP była s. M. Seraphim (Marie van Basten Batenburg), ale po roku czasu funkcję tę powierzono M. Marii Michaele. Od czasu usamodzielnienia się stała się ona pierwszą przełożoną generalną naszego Zgromadzenia. Urząd ten sprawowała aż do śmierci 25 lutego 1934 r. Pod jej kierownictwem Zgromadzenie dynamicznie się rozwijało. Założyła osiem klasztorów. Były to:

 

1915 – Philadelphia (USA)          Klasztor Miłości Bożej

1923 – Lipa (Filipiny) do 1936       Klasztor Miłości Bożej

1924 – Bad Driburg (Niemcy)      Klasztor Trójcy Przenajświętszej

1927 – Soesterberg (Holandia) do 1999  Klasztor Wieczernik Serca Eucharystycznego

1928 – St. Louis (USA)      Klasztor Góra Łaski

1929 – Leobschütz Głubczyce (na Śląsku Opolskim) – do 1936        Klasztor Miłości Bożej

1931 – Baguio (Filipiny)     Klasztor Najświętszego Sakramentu

1932 – Tsingtao (Chiny) do 1949  Klasztor Niepokalanej Oblubienicy Ducha Świętego

 

 

Po śmierci M. Marii Michaele funkcje przełożonej generalnej sprawowały:

 

1935 -1945 – Matka Maria Ancilla, Sophia Bachus;

1947 -1969 – Matka Maria Ignatia, Frieda Wolbert;

1969 -2003 – Matka Maria Aurora, Josefina Marasigan;

2003 r. – 2011 – Siostra Mary Cecilia, Elvira Hocbo;

od 2011 – Matka Maria Elizabeth, Maria Elizabeth Klein

 

Dalsze fundacje Zgromadzenia:

 

1936 – Berlin (Niemcy)      Klasztor Świętego Gabriela Archanioła

1949 – Villa Elisa (Argentyna) do 1965    Klasztor poświęcony Najświętszemu Sercu Maryi

1958 – Austin, Texas (USA) do 1983       Klasztor Miłości Bożej

1962 – Cordoba (Argentyna)        Klasztor Miłości Bożej

1965 – Manila (Filipiny)      Klasztor Świętego Józefa

1970 – Corpus Christi (USA)        Klasztor Najświętszego Sakramentu

1973 – Lincoln (USA)         Klasztor Chrystusa Króla

1980 – Davao (Filipiny)      Klasztor Ducha Świętego

1973 – Cebu (Filipiny)        Klasztor Bożego Pokoju

1983 – Ponta Grossa (Brazylia)   Klasztor Matki Bożej z Wieczernika

1983 – Bangalore (Indie)

1986 – Aklan (Filipiny)       Klasztor Niepokalanej

1990 – Tagaytay (Filipiny) Klasztor Miłosierdzia Bożego

1990 – Nysa (Polska)        Klasztor Słowa Bożego

1997 – Ruteng (Indonezja – Flores)        Klasztor Trójcy Świętej

1997 – Lome (Togo)          Klasztor Ducha Świętego

1999 – Utrecht (Holandia) – siostry przeniosły się tu z Soesterberg /część wspólnoty przebywa w domu dla chorych sióstr u Sióstr Misyjnych SSpS w Uden/

2004 – Villa Alemana (Chile)        Klasztor Eucharystycznego Serca Jezusowego

2008 – Nitra (Słowacja) Klasztor Trójcy Świętej.