Módlmy się, aby sport był narzędziem pokoju, spotkania i dialogu między kulturami i narodami oraz promował takie wartości jak szacunek, solidarność i rozwój osobisty.

„W zdrowym ciele, zdrowy duch” – syntezuje często powtarzaną mądrość starożytna sentencja, która trafnie podkreśla jedność człowieka w wymiarze cielesnym i duchowym oraz zasadność integralnego rozwoju każdej osoby. Sport jest tą dziedziną kultury, w którą od najmłodszych lat wszyscy się angażujemy, gdyż chcemy być zdrowymi. Nawet nauka chodzenia uważana jest za aktywność sportową. Doświadczenia z uczestnictwa w grach sportowych w grupie, podczas których uczymy się solidarności, szacunku, braterstwa oraz aktywnego zaangażowania, aby razem osiągnąć zamierzony cel, przenosimy później na życie społeczne. Uprawiając sport wzrastamy w samodyscyplinie, opanowaniu, uwagi i otwartości na innych, a także nabywamy umiejętności rezygnowania z tego, co nie służy naszemu rozwojowi fizycznemu, psychicznemu i społecznemu.

Z okazji igrzysk olimpijskich, które odbywały się w lutym 2026 r. we Włoszech, papież Leon XIV opublikował List apostolski pt. „Życie w obfitości”. W dokumencie tym czytamy m.in.: „Uprawianie sportu jest aktywnością powszechną, dostępną dla wszystkich i zdrową dla ciała i ducha, do tego stopnia, że stanowi uniwersalny wyraz człowieczeństwa. /…/ Sport ma istotne znaczenie w większości kultur. Stanowi on doskonałą przestrzeń do nawiązywania relacji i dialogu z naszymi braćmi i siostrami wyznającymi inne tradycje religijne, a także z tymi, którzy nie identyfikują się z żadną z nich.”.

Sport na arenie międzynarodowej to nie tylko wielkie wydarzenia olimpijskie i nie tylko rywalizacja profesjonalistów o medale. Nasze społeczeństwa, szczególnie te wielkomiejskie, stają się coraz bardziej wspólnotami wielokulturowymi i wielonarodowymi. Przeznaczone w nich miejsca do rekreacji i sportu to tereny spotkań, dialogu oraz wartościowego spędzania wolnego. Kształtowana i przestrzegana tam wzajemna akceptacja innych, zauważanie ich osiągnięć, nawiązywanie przyjaźni, ponadto mobilizowanie się do wysiłku i pracy nad sobą, wybiega ponad utarte stereotypami zachowania, przełamuje bariery kulturowe, kształtuje człowieczeństwo formatu – według miary Chrystusa, który nie czyni podziałów między ludźmi, i w którym wszyscy jesteśmy Jego braćmi.

Pokój jest świadomą decyzją dojrzałego człowieczeństwa, które promuje rozwój, wybiera uczciwą rywalizację, zachęca do samodyscypliny i pracy, rzuca odważne wyzwania innym po to, aby cieszyć się wielkością możliwości człowieka, uznającego autorytet Boga i żyjącego pełnią w Jego Obecności.