Duchowość

Pełna nazwa Zgromadzenia brzmi :

Congregatio Servarum Spiritus Sancti de Adoratione Prepetua (SSpSAP)  Służebnice Ducha Świętego od Wieczystej Adoracji.

Nasze życie i nasza duchowość jest ukierunkowana przede wszystkim na oddawanie czci Trójjedynemu Bogu realizujemy to poprzez:

– rozmyślanie będące zatopieniem się w miłości żywego Boga i tajemnicę zbawienia,

– wieczystą adorację Najświętszego Sakramentu, która jest naszą odpowiedzią na Bożą Miłość daną nam w Eucharystii,

– modlitwę chórową, którą zanosimy przed Tron Boży siedem razy w ciągu dnia w imieniu Kościoła,

– wzbudzanie aktów wiary, nadziei i miłości w modlitwie kwadransowej, co pomaga nam stale trwać w Obecności Bożej,

– naszą pracę i naukę,

– modlitwę wstawienniczą, którą nieustannie zanosimy do Boga w intencji Kościoła Świętego, ewangelizacji świata, jedności chrześcijan i w potrzebach wszystkich ludzi,

– życie w siostrzanej wspólnocie.

 duchowosc_01

Podobnie jak w życiu naszego Założyciela i zgodnie z jego wolą Duch Święty i Jego zbawcze działanie mają specjalne miejsce w naszym życiu i pobożności. W sposób szczególny czcimy Ducha Świętego pozwalając, aby kierowała nami Jego Miłość, okazując otwartość i wierność wobec Jego natchnień. Duch Święty nieustannie działa w naszym życiu, najczęściej w zupełnie zwykłych rzeczach w codziennych sprawach  przez współsiostry, przez słowa Pisma Świętego, przez kapłanów, przez ludzi, którzy do nas piszą… Czasem uświadamiamy sobie Jego działanie dopiero dużo później. Daje nam łaskę potrzebną do wypełniania obowiązków płynących z powołania. Czasem pociesza, zawsze pomaga i daje głęboki pokój. Woła: wróć się, kiedy chcemy zrobić coś ?po swojemu?.

Eucharystia stanowi centrum naszego życia i jest głównym źródłem łask w naszym kontemplacyjno-misyjnym powołaniu, z niej czerpiemy miłość i siłę. A adoracja Jezusa Eucharystycznego jest jego nierozłączną częścią. Jak napisał o adoracji Jan Paweł II w encyklice Ecclesia de Eucharystia: Pięknie jest zatrzymać się z Nim i jak umiłowany Uczeń oprzeć głowę na Jego piersi (por. J 13,25), poczuć dotknięcie nieskończoną miłością Jezusowego Serca. Jeżeli chrześcijaństwo ma się wyróżniać w naszych czasach przede wszystkim sztuką modlitwy, jak nie odczuwać odnowionej potrzeby dłuższego zatrzymania się przed Chrystusem obecnym w Najświętszym Sakramencie na duchowej rozmowie, na cichej adoracji w postawie pełnej miłości.

duchowosc_02

(fot. Henryk Przondziono/Gość Niedzielny )

 Maryja jest dla nas wzorem: wiary  w swoim fiat, kontemplacji – przez rozważnie w Niepokalanym Sercu Słowa Bożego, miłości i wierności aż po stanięcie pod Krzyżem Chrystusa, duchowego macierzyństwa i orędownictwa  w początkach Kościoła w wieczerniku. Jej życie ukazuje nam wartość i cel naszego klauzurowego życia w sercu Kościoła. Czcimy Ją tytułem Niepokalana Oblubienica Ducha Świętego i wzywamy jej orędownictwa w wypraszaniu dla świata nowej Pięćdziesiątnicy.

Nosimy różowy habit, biały szkaplerz i biały welon, krzyż i obrączkę z symbolem Ducha Świętego. Ma on przypominać nasze poświęcenie się Duchowi Świętemu i radość płynącą z eucharystycznej posługi wieczystej adoracji. Nasz założyciel często powtarzał pierwszym klauzurowym siostrom, że mają przyzywać ogień miłości Ducha Świętego do wszystkich serc. Symbolem ognia i radości Ducha Świętego jest właśnie różowy habit, a biały kolor szkaplerza i welonu symbolizuje czystość i oddanie Najświętszej Maryi Panny, Oblubienicy Ducha Świętego.