Módlmy się, aby wszyscy – od dużych producentów po drobnych konsumentów – unikali marnowania żywności i dążyli do zapewnienia każdemu dostępu do pożywienia dobrej jakości.

Ziemia jest dziełem Boga. Jej mieszkańcy nie są przypadkowymi bytami. Istnieją w czasie i miejscu przyzwolonym przez Boga. Ich życie ma znaczenie w Jego planach. Zasoby ziemi są tak bogate, że według idei stworzenia, nie powinno nikomu brakować potrzebnego pożywienia. Wyrażając się alegorycznie, można powiedzieć, że Bóg przygotował z planety ziemi dom dla ludzi, w którym ustawił stół i położył na nim chleb. Każdy może podchodzić do tego stołu i łamać tyle chleba, ile potrzebuje, aby nie być głodnym. Tymczasem w wielu miejscach naszego świata są osoby, które głodują i mają ograniczony dostęp do wody pitnej, a w innych miejscach marnują się tony żywności, pociągając za sobą straty ekonomiczne nadprodukcji, budząc wyrzuty sumienia wobec ubogich oraz generując świadomość nadmiernej eksploatacji środowiska i jego zaśmiecania. Problem marnowania żywności ma dzisiaj zasięg globalny. Wypływa z nieudolnego zarządzania powierzoną nam ziemią, a raczej z nieumiejętności współpracy tych, w których rękach ów zarząd spoczywa.

„Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba podnoszą z ziemi przez uszanowanie dla darów Nieba… Tęskno mi, Panie…” pisał C. K. Norwid (1821-1883) w utworze „Moja piosnka II”. Wiersz ten jest niejako ukłonem wobec uniwersalnych, ludzkich i chrześcijańskich wartości, które w dzieciństwie ukształtowały sumienie poety, i które budzą tęsknotę za zagubionym obyczajem ludzkiej cywilizacji. Tekst liryku zwraca uwagę na to, że szacunek wobec autorytetu Boga jest również szacunkiem wobec potrzeb innego człowieka, z którym „darami Nieba” trzeba się umiejętnie dzielić, aby się nie marnowały. Dary te są dla wszystkich i nikt nie ma prawa ich sobie przywłaszczać, aby ograbiać i zniewalać innych. Panujący w obecnych czasach egoizm, konkurencja oraz dążenie do władzy i dominacji aroganckich jednostek, powodują niesamowity chaos i narzucanie, komu się da, innego porządku, niż ten Boży. Odwracanie się od Boga i Jego przykazań, jest rezygnacją z Mądrości i Miłości, Która obejmuje całe stworzenie oraz pragnie jego piękna, dobra i życia.