Komentarz do papieskiej intencji ewangelizacyjnej na styczeń

Aby Pan dał nam łaskę życia w głębokim braterstwie z braćmi i siostrami innych religii, w postawie modlitwy za siebie nawzajem i otwartości na wszystkich.

Od 1.1.1968, w każdy pierwszy dzień roku kalendarzowego obchodzimy Światowy Dzień Pokoju. Pokój, harmonia, braterstwo i przyjaźń to pragnienia i życzenia większości ludzi na ziemi. Pomimo to, na naszej planecie ciągle prowadzone są wojny, konflikty i spory, które nierzadko wypływają z pobudek religijnych. Pan Jezus, prawdziwy Bóg, rodząc się pośród nas jako Człowiek i oddając swoje życie za nas na krzyżu, wysłużył nam Ducha swego i naszego Ojca. Dał nam Ducha Pokoju, „który przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego” (1.Kor 2,10). Przez sakrament bierzmowania zostaliśmy ściślej związani z Duchem Świętym. Staliśmy się Jego mieszkaniem i Jego szafarzami. Jako chrześcijanie mamy dzielić się tym wewnętrznym bogactwem i szerzyć Boży pokój na ziemi. Mamy stawać zawsze w postawie modlitwy i otwartości wobec każdego człowieka, gdyż jest on naszym bratem lub siostrą.

Papież Franciszek w encyklice Fratelli tutti przypomniał o fundamentalnej godności wszystkich ludzi jako dzieci Bożych. Wszyscy jesteśmy braćmi i siostrami, ponieważ mamy jednego Ojca. Chociaż zrzeszają nas różne wyznania religijne, wierzymy w Boga, który jest Pokojem, Dobrocią i Miłością. W takim Bogu „żyjemy, poruszamy się i jesteśmy” (Dz 17,28). Nasze odniesienie się do Boga może i powinno kształtować relacje z innymi ludźmi – tak z chrześcijanami, jak i z wyznawcami innych religii. W cytowanej encyklice Papież pisze: „Między religiami możliwa jest droga pokoju. Punktem wyjścia musi być spojrzenie Boga. Bo Bóg nie patrzy oczami, Bóg patrzy sercem. A miłość Boża jest taka sama dla każdego człowieka, niezależnie od wyznawanej przez niego religii. Jeśli jest ateistą, jest to ta sama miłość. (…) Jako wierzący czujemy się wezwani do powrotu do naszych źródeł, aby skupić się na tym, co istotne: uwielbieniu Boga i na miłości bliźniego (…). Prawdą jest, że przemoc nie znajduje podstaw w fundamentalnych przekonaniach religijnych, lecz w ich wypaczeniach.” (FT, 281).

Boże Narodzenie 2020 życzenia

Klasztor Słowa Bożego, Nysa,
Boże Narodzenie 2020 r.

Umiłowani w Chrystusie!

„ Dlaczego żłóbek wzbudza tyle zadziwienia i nas wzrusza?
Przede wszystkim dlatego, że ukazuje czułość Boga.
On, Stwórca wszechświata, uniża się do naszej małości. (…) 
Serce żłóbka zaczyna bić, kiedy w Boże Narodzenie
składamy w nim figurkę Dzieciątka Jezus.
Bóg przedstawia się w ten sposób w dziecku,
aby powierzyć się objęciu naszych ramion.
W słabości i kruchości ukrywa swoją moc,
która wszystko stwarza i przekształca.
Wydaje się to niemożliwe, a jednak tak jest:
w Jezusie Bóg był dzieckiem i jako takie
chciał objawić wspaniałość swojej miłości,
która przejawia się w uśmiechu
i w wyciągnięciu rąk ku każdemu.”     (Admirabile signum) 

Na czas Świąt Bożego Narodzenia życzymy Wam zadziwienia i wzruszenia przy żłóbku czułością Boga i Jego troską o każdego z Was. Niech Boże światło pozwoli Wam znaleźć nadzieję prowadzącą przez codzienność, obdarzy pokojem, zdrowiem i mocą płynącą ze spotkania Dziecięcia Jezus. Życzymy Wam błogosławieństwa tego Bożego Dziecięcia w Nowym 2021 Roku.

W miłości Wcielonego Słowa – s. Maria Immakulata
ze wspólnotą Sióstr Służebnic Ducha Świętego od Wieczystej Adoracji

KOMENTARZ DO PAPIESKIEJ INTENCJI EWANGELIZACYJNEJ NA GRUDZIEŃ

Módlmy się, aby nasza osobista relacja z Jezusem Chrystusem była ożywiana przez Słowo Boże i przez życie modlitwy.

Relacja międzyosobowa to dynamika dialogu. Jest braniem i dawaniem, słuchaniem i mówieniem, pytaniem i odpowiadaniem. Jeśli relację animuje tylko jedna strona, a druga pozostaje w bierności, obojętności lub agresji, to taka relacja powoli zanika i po prostu ginie. Jezus Chrystus jest tym, który ożywia każdą swoją relację z człowiekiem i nigdy do nikogo się nie zniechęca. W Ewangelii św. Jana mówi sam o sobie, że „nie przyszedł, aby świat sądzić, lecz aby go zbawić” (por. J 12, 47 b). Chrystus oddał życie umierając na krzyżu z miłości do każdego człowieka. Jego postawa względem nas wszystkich, bez wyjątku, jest życzliwa i niezmienna. Przez sakramenty Kościoła ożywia On nasze dusze, w Eucharystii karmi je swoim Ciałem i Krwią, a biblijnym Słowem przenika całą naszą historię, rozświetlając codzienność, pomagając nam rozumieć siebie, innych i otaczający nas świat. Jest Bogiem zawsze dyskretnie obecnym i ewidentnie niechcącym nam niczego utrudniać, lecz z całą potęgą swego kochającego Serca nam błogosławiącym.

Czytaj dalej

Kilka słów o Adwencie

„Spuście rosę niebiosa z góry, a obłoki niech spuszczą z deszczem Sprawiedliwego…”

Msze Święte ku czci Matki Bożej, nazywane Roratami, kojarzą się nam z ciemnością rozświetloną świecami i lampionami niesionymi w procesji na wejście przez najmłodszych. Podobno w dawnych wiekach w Polsce tę procesję pełną powagi, zmierzającą do katedry na zamku królewskim, kończył Prymas Polski, który stawiał na ołtarzu niesioną świecę mówiąc:„ Jestem gotowy na sąd Boży”. Dziś raczej nie myślimy o sądzie Bożym, ale stojąc z zapaloną świecą, mówimy swoją postawą właściwie to samo: „Jesteśmy przygotowani, Panie Jezu, na Twoje przyjście! Czekam z radością! Przyjdź, Panie Jezu!”

Adwent to już i jeszcze nie. To ciemność i światło. Światło – znak tego, że Boża Obecność jest już z nami. Ciemności wokół nas – znak, że jeszcze nie w pełni doświadczamy życia Bożego. W czasie Rorat naszą kaplicę, tak jak nasze życie, rozświetlają dwa rodzaje światła: to znad tabernakulum – płynące z sakramentalnej Obecności Pana i to zapalonej świecy trzymanej w ręku – płynące z każdego serca pełnego miłości. Jest w nas jednak czekanie na wielkie Światło, na wielkie Gloria śpiewane z aniołami w wiecznej radości.

KOMENTARZ DO PAPIESKIEJ INTENCJI EWANGELIZACYJNEJ NA LISTOPAD

Módlmy się, aby postęp w dziedzinie robotyki oraz sztucznej inteligencji zawsze pozostawał w służbie ludzkiego istnienia.

Troska o lepszy świat oraz zabieganie o wygodne warunki życia i rozwoju człowieka, inspirują mieszkańców naszej planety do efektywnej pracy w dziedzinie nauki. Z historii wiemy, że niezweryfikowane i pochopnie zastosowane odkrycia naukowe, nie zawsze służyły bezpieczeństwu ludzkości. W obecnej dobie wiele dyskutuje się w zespołach naukowych na temat przyszłości życia na ziemi. W encyklice Laudato si’ Ojciec Święty podkreślił, że korzyści, jakie ludzkość może czerpać z postępu technicznego zależą od stopnia, w jakim nowe możliwości będą stosowane w sposób etyczny.

Czytaj dalej

Spacer w intencji misji

Kiedy Internet zarzucił swoją sieć do niemalże wszystkich miast i osiedli naszej planety, a międzyosobowa komunikacja stała się prosta i szybka, zaczęliśmy mówić, iż nasz świat to globalna wioska. Życie ludzi na całej Ziemi stało się inne, przemianie uległy obyczaje funkcjonowania małych społeczności i naszych kościelnych parafii. Globalny rozwój techniczny przyczynił się także do zmian w mentalności wielu osób. Dawne kraje misyjne stały się wspólnotami tętniącymi żywą wiarą, a kontynent europejski pogrążył się w sekularyzacji. Dziś Kościół w Europie potrzebuje ożywienia misyjnego przez wzajemne świadectwo wiary jego członków i przez gorliwą modlitwę. Od lat w miesiącu październiku we wspólnotach parafialnych i domowych rozbrzmiewa nabożeństwo różańcowe. Dobrze jest podtrzymywać tą tradycję i modlić się na różańcu za Kościół i jego misję. Błogosławieństwem jest objęcie modlitewnym wsparciem wybranych misjonarzy i misjonarki.

Czytaj dalej

KOMENTARZ DO PAPIESKIEJ INTENCJI EWANGELIZACYJNEJ NA PAŹDZIERNIK

Módlmy się, aby wierni świeccy, a szczególnie kobiety, na mocy chrztu w większym stopniu byli włączani w podejmowanie odpowiedzialności za Kościół.

W dzisiejszej dobie Kościoła coraz bardziej klaruje się potrzeba świadomego zaangażowania się każdego ochrzczonego i bierzmowanego w misję głoszenia Ewangelii oraz konieczność aktywniejszej współpracy pomiędzy świeckimi, konsekrowanymi i duchownymi w parafiach i w instytucjach kościelnych. Budzi się także nowa świadomość, że odpowiedzialności za Kościół nikt, kto jest jego członkiem, nie może przerzucać na innych. Misji głoszenia Ewangelii nie można zastrzegać tylko dla duchownych. Każdy ochrzczony i bierzmowany chrześcijanin powinien stać się „uczniem-misjonarzem” – podkreśla niejednokrotnie Papież Franciszek. „Wszędzie tam, gdzie obecny jest człowiek ochrzczony, tam żyje Kościół. Wszędzie tam, gdzie człowiek bierzmowany rozpowszechnia Ewangelię, Chrystus ją w nim głosi” – zauważa z naciskiem kard. Robert Sarah. Kościół to mistyczne Ciało Chrystusa ożywiane charyzmatami Ducha Świętego. Wszyscy ochrzczeni są więc wezwani do składania świadectwa o Chrystusie każdego dnia i o każdej porze życia.

Czytaj dalej

Wybór myśli kard. Stefana Wyszyńskiego o modlitwie różańcowej

     „Różaniec to łańcuch bezpieczeństwa na stromej skale szczytów górskich. Nie wolno się zatrzymywać na żadnej tajemnicy. Trzeba iść dalej. Bo pełnia życia jest u szczytów…”

     „Może to być dla nas wszystkich pociechą w naszym trudnym, codziennym życiu. (…) I gdy my na tyle problemów rady nie mamy, zostaje jedno: mieć w kieszeni różaniec i modlić się za tych, którzy nam przyczyniają tyle udręki we własnej Ojczyźnie (…) Módlmy się za tych ludzi. Przeklinanie nic nie pomoże. Powtarzanie sobie różnych plotek czy dowcipów politycznych, też nic nie da. Ale modlitwa może pomóc. Ona zdolna jest oświecić umysły, poprawić wolę ludzką”.

Czytaj dalej